Interview met New Cool Collective

Op 29 april is het weer tijd voor TFFKAK (The Festival Formerly Known As Koninginnenach). Op diverse podia in Den Haag spelen bands en bandjes ter meerdere een en glorie van De Dag Erna. 3voor12/DenHaag besteed aandacht aan het festival met een aantal voorbeschouwingen en verslagen van de avond zelf. In dat kader een interview met New Cool Collective, afgenomen voorafgaand aan een optreden van het negenkoppige jazzy gezelschap in het Paard van Troje een maand geleden.
Van het meeste recente album "18" is "Frankie and Gracie" het leukste nummer, maar dat is niet terug te vinden op YouTube.

Interview met New Cool Collective
Clipje uit "Vrije geluiden" dan maar van enige jaren geleden:

Interview met Anika

Tijdens Le Guess Who in Utrecht afgelopen november stond onder andere Anika op het programma. Een volgens de bio voormalig politiek journaliste die verzeilt was geraakt in de muziekscene van Bristol nadat ze Geoff Barlow van portishead tegen het lijf was gelopen. Samen met de sideprojectband van Geoff, Beak>, heeft ze een titelloos album opgenomen met twee eigen nummers en een reeks bijzondere covers. Alles opgenomen in twee takes zonder noemenswaardige nabewerking. En dat is op een charmante DIY-manier goed te horen. Na het optreden liep ze in de foyer van Tivoli de Helling wat verdwaasd te zoeken naar een plekje waar ze wél mocht roken. Op mijn interview verzoek kwam een kort "5 minutes, I hate inteviews" als antwoord. Uiteindelijk duurde het een kwartiertje en was het best gezellig.

Anika bij toeval verzeild in Portisheadproject (voor KindaMuzik)

Lloyd Price: zanger, oorlogsheld en koekenbakker

Vaak moeten artiesten eerst doodgaan voordat er een lovende necrologie over ze geschreven wordt. Maar er zijn er die bij leven en welzijn al onsterfelijk worden verklaard. Soms door zichzelf, vaak door fans, of in het geval van de Amerikaanse zanger Lloyd Price (1933-heden) door een koekenbakkerij die hoofd en naam van de zanger op de verpakking van koekjes, ketchup en cajun-honey barbecue sauce mag zetten.

Lawdy Miss Clawdy heet de voedsel-lijn van de firma Icon Food Brands en Mr. Price is uitgeroepen tot Chairman of the Board. En waarschijnlijk de enige CEO ter wereld die zijn eigen radiospots inspreekt. De biografie van visionair icoon Price leest weg als een schitterende persiflage, maar de indrukwekkende staat van dienst lijkt na wat random checks in andere oncontroleerbare bronnen wel aardig te kloppen.

Maar naast koekjestycoon en voormalig oorlogsheld is Price vooral de zanger van "Personality". Voor het eerst gehoord op 17 februari 1988 in een aflevering van Ronflonflon en sindsdien wonen de twee minuten en zevenendertig seconden op een rustig plekje in m'n hoofd. Zo af en toe komt het daaruit tevoorschijn en nestelt het zich tijdelijk in een playlist op de iPhone. Klassiekertje.

Leuke Deunen Top Tien 2011

2011 moest het jaar worden van muziek-in-de-cloud en Spotify. Maar wat moet je met een muziekdienst die miljoenen tracks aanbiedt maar net niet die nummers heeft die je graag wilt horen? Doe mij maar het just-in-time principe: ik vraag, ik draai. En wat er niet is dat koop of vind ik wel, zodat de digitale (maar ook nog steeds fysieke) collectie gestaag blijft groeien. Muziek beschikbaar op elk apparaat waarop ik het maar wil afspelen, wanneer ik maar wil. Ook als de veelbelovende clouddienst failliet gaat, de platenmaatschappij de tracks van hun artiesten terugtrekt of die ene remix toch net een bootleg blijkt te zijn.

Einde van het jaar, dus tijd voor een lijstje. Geen albums deze keer, dat formaat is nu echt wel uitgewerkt. Sterke tracks op high rotation, daar gaat het om. Niet perse gemaakt of uitgebracht in 2011, maar dat doet er nergens toe (Home van Edward Sharpe & the Magnetic Zeros, dit jaar hoog in de 3voor12 Song van het Jaar lijst, werd al in 2009 meegefloten).

Contra-alfabetisch gesorteerd op laatste letter van het eerste woord van de (band)naam (het is weer eens wat anders...) een Top Tien Van 2011:

S - Suuns - Up Past The Nursery
Canadese indiedance met een spjaakgebjek. Bandje treedt op in het donker en is een radiohit verwijderd van de beste plaats in het blokkenschema van de grote festivals. Ook "Pie IX" en "PVC" zijn leuk.

S - Hercules & Love Affair - I Can't Wait
Stiekem leven we nog steeds in het discotijdperk. Hercules & Love Affair brengt een tweede album uit en daar staat "I Can't Wait" op. Een fan maakt er een koddig clipje bij met beelden uit een '90's workout-video. Ach, wat moet je er verder over vertellen. Shake that neck!

R - Foster the People - Pumped-up Kicks
Zo'n nummer wat je meezingt zonder ook maar een half woord van de tekst te verstaan. Kids, kicks, kips, whatever. Doet vanaf eerste blootstelling aan "Midnight Man" van Flash & the Pan denken, alhoewel dat toch echt een heel ander nummer is. Zal met de stemvervormer te maken hebben.

K - Black Belles - What Can I Do
Van witte stripen naar zwarte bellen is maar een klein stukje. Jack White tekende Black Belles en bracht dit alleraardigste singeltje van de dames uit. In drieënhalve minuut worden The Kills overbodig gemaakt en vergeten we dat er ooit iets als White Stripes bestond. Doet als geheel, met nadruk op het orgeltje, wel wat aan de vrolijke vrinden van The Deaf denken. Moet daarvan niet eens een demootje richting Third Man Records...?

I - Nisennenmondai - Appointment
Drie Japanse dames die niet zo heel erg veel te vertellen hebben. De tracks zijn lang en repeterend maar juist daarom zo indrukwekkend. Trommel maar eens twaalf minuten lang mee "Mirrorball" en bedenk dat je dit avond aan avond een uur lang moet doen. Meest hypnotiserende act van 2011. Arigato!

E - Beastie Boys - Make Some Noise
Jawel, zo bestaan nog: clips van een half uur. Jawel, ze bestaan nog: old school hiphoppers. Jawel, ze bestaan nog: foeilijke albumhoezen. Jawel, ze bestaan nog: acteurs die in videoclips meespelen. En de Beastie Boys zijn er natuurlijk al die tijd al geweest.

E - Wende - Soft Summer Symphony
Gek - terwijl iedere Berggeit met een koebel om op YouTube is te vinden, ontbreekt van "Soft Summer Symphony" ieder spoor. Het nummer maakte deel uit van de tournees rondom de release van Wende's album "No 9", maar staat daar niet op. Pas op het bonus cdtje bij de DVD "Live in Carre" staat het. Groots en meeslepend, met een tweede helft die niet zou misstaan op een obscure industrialalbum. Probeer hier maar eens niet stil van te worden. Linkje naar iTunes dan maar en voor het visuele aspect "Roses in June".

D - Splendid - Again
Haagse ska - what the fuck? Zo'n nummer wat zich in je hoofd nestelt en er alleen nog operatief uit verwijderd kan worden. Maar dat wil je niet, daar is het te leuk voor. Aanstekelijk, vrolijk, zonnig en het beste op dit gebied sinds "The Right Side Won". Guilty pleasure van het jaar!

A - Anika - Yang Yang
Het origineel van Yoko Ono verzuipt in psychedelica, de droge cover van Anika blijft hangen in dubklanken uit de kelder van Portishead. Ja echt, hier zit Geoff Barlow achter. Maar dat is helemaal niet erg. Anika dreint er op zeurderige toon overheen als een uit de dood herrezen Nico en neuzelt zo een heel album vol.

A - Bomba Estereo - Fuego
Enkele jaren over het hoofd gezien, dit jaar viel het kwartje: Bomba Estereo is het leukste muzikale Argentijnse exportproduct ooit en "Fuego" het visitekaartje van het gezelschap. Het bijbehorende album "Estalla" bewijst de stelling dat de langspeler als formaat zijn beste tijd gehad heeft: de helft van de tracks is niet om aan te horen.

Disco Dancer Mixtape

Nieuwe mixtape downloadbaar via Soundcloud.

DISCO DANCER MIXTAPE

- Raymond Scott - In the Hall of the Mountain Queen
- Raymond Scott - Vicks: Dedicated Cough Drops
- PlanningToRock - Doorway
- Lykke Li - This Trumpet in my Head
- La Bionda - I Wanna be your Lover
- Roisin Murphy - Overpowered
- Fern Kinney - Baby Let me Kiss You
- Lykke Li - Everybody but Me
- Daft Punk - Steam Machine
- Derniere Volonte - Coeur de Legionnaire
- The Art of Noise - Structure
- Unknown - Tuning the Radio
- Imagination - Just an Illusion
- Archie Bronson Outfit - Dead Funny
- Devo - Disco Dancer
- Siobhan Fahey - Bitter Pill
- Tom Tom Club vs CSS - Let's Make Love
- Fake Blood - Fix your Accent
- Fatboy Slim - I'm a Disco Dancer
- Visage - Der Amboss
- La Bionda - I Wanna be Your Lover
- Cocknbullkid - Hold on to your Misery
- Hercules & Love Affair - Answers Come in Dreams
- Hercules & Love Affair - I Can't Wait
- Yoko Ono - Walking on Thin Ice
- Giorgio Moroder ftr Donna Summer - Carry On
- Kid Ginseng ftr Chris Frantz - Ima get Deep
- Telex - Dance to the Music
- Martin Solveig ftr Dragonette - Hello
- The Heads ftr Debbie Harry - Punk Lolita


Disco Dancer Mixtape by Francey

Move with me inside the strange world of the 12"

Het Britse label Zang Tuum Tumb vrolijkte in de jaren '80 menig hitlijst op met de catchy synthpop van Propaganda, Art of Noise, en Frankie Goes to Hollywood. Aan het label, opgericht door muziekjournalist Paul Morley, Jill Sinclair en radio killing video star Trevor Horn, kleven herinneringen aan prachtige hoezen (“A Secret Wish”), vernieuwende muziekvideo's (“Slave to the Rhythm”) en controversiële singles (“Relax”). Beroemd zijn de maxi singles met remixen die écht afwijken van de singles en berucht zijn de artiest-onvriendelijke contracten die ZTT haar muzikanten liet tekenen, waardoor carrières bij ZTT zelden langer dan één album duurden.

Vijfentwintig jaar na dato maakt ZTT de balans op en opent het label de deuren van haar archieven. Na een aantal heruitgaves van heruitgaves in geremasterde versies van eerdere remasters brengt ZTT een dubbel CD uit met daarop een overzicht van de beste 12” versies van het label. “The Art of the 12inch” bevat twintig extended mixes en een hand vol korte tussendoortjes. Op dergelijke verzamelaars valt altijd veel af te dingen, maar doordat dé 12” aller 12”-es erop staat kan deze uitgave niet meer stuk.

Voor Frankie Goes to Hollywood is het na het album “Welcome to the Pleasuredome” (1984) eigenlijk afgelopen. Met “Liverpool” brengt de band in 1986 tevergeefs nog een tweede album uit. Eerste single “Rage Hard” haalt het niet bij “Relax” of “Two Tribes”, maar levert wel “The Young Person's Guide to the 12” op - een twaalf minuten durend epos waarin wordt uitgelegd hoe de 12” van “Rage Hard” in elkaar zit. De afzonderlijke audiofragmenten en vocalen waaruit het nummer is opgebouwd worden door een uncreditted vrouwenstem geïntroduceerd en aan de mix toegevoegd. Na acht minuten one-liners als “We shall be teased by a long and merciless reverb” en “Do what you were told to the whip of the 12 inch” volgt een uitleg over het verschil tussen climax en anti-climax waarna uiteindelijk de single versie losbarst. En dan blijkt hoe belangrijk context en opbouw is en wordt “Rage Hard” opeens een heerlijke meebruller.
 |http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=olYWbVTI1Gc

Jaarlijst 2010

Top 10 albums 2010, geheel en al subjectief als altijd.


1. LCD Soundsystem "This is happening"
Volgens Mr. Murphy het laatste album van zijn band omdat alles er nu wel zo'n beetje uitgehaald is wat er uit te halen valt. Hij kan het weten. Weinig bands krijgen het voor elkaar drie albums achter elkaar zo sterk en vernieuwend te blijven als de LCD's. Daarom, omdat er nooit meer een nieuwe dreigt te komen, album van het jaar.
Favo-track: "Dance yrself clean"
Clipje: "Drunk Girls" 

2. The Bullfight "Stranger than the night" 
Murder ballads, pop-noir, geef het beestje maar een naam. In ieder geval bijzonder sfeervol en als album in totaliteit bijzonder genietbaar. Live ook een feestje, dankzij het morbide randje en gillende orgeltje. Nieuwe, vierde, album staat voor voorjaar 2011 in de planning. Ik ruim vast een plaatsje in de jaarlijst 2011 in.
Favo-track: "Desmond & Julia"
Clipje: "Waiting for Anthony"

3. Charlotte Gainsbourg "Irm"
Uitgekomen op het randje van 2009, maar pas in 2010 uitgebreid van kunnen genieten. Eigenlijk zou er Gainsbourg & Beck op de hoes moeten staan, want het album dankt haar beste momenten aan de samenwerking van het onwaarschijnlijke duo. Heel fraai is ook de 10" vinyl boxset met foto's, extra remixen en een DVD. Sfeervol album met gemene randjes.
Favo-track: "Irm"
Clipje: "Heaven can wait"

4. Gonjasufi "A sufi and a killer"
Zelden een plaat gehoord die zo de weg kwijt is als deze van Gonjasufi. Uneasy-listening redefined, maar zo verrassend dat het intrigerend wordt. Scheutje hiphop, snufje rock, toefjes 60s psychedelica, een casiootje,  hoop gefreak met sampeltjes en tussendoor een luisterliedje. En dan heb je zo ongeveer de eerste drie nummers gehad en er nog 14 te gaan. Gek.
Favo-track: "Holidays"
Clipje : "DedNd"

5. The Heavy "The House that Dirt Build"
Het wil maar niet lukken met The Heavy. Leuke debuutplaat een paar jaar geleden en dit jaar opvolger "The House that Dirt Build". Energiek songs, funky, donker randje, toffe live show. Jammer genoeg met de 12" van "How you like me now" ook de meest waardeloze maxi single van het jaar afgeleverd; van sommige nummers moet je geen flauwe dubstep of warrige trommelmixen maken.
Favo-track: "No Time"
Clipje: "How you Like me Now?"

6. Orchestral Manoeuvres In The Dark "History of modern"
Interessant maar genegeerd in de begindagen, succesvol en verguisd in de hitjaren, irrelevant en niet om aan te horen in de nadagen. Maar nu terug in de originele bezetting met een album wat alle voorgaande overbodig maakt. De vierde jeugd van O.M.D. is er eentje die tegen alle verwachtingen in helemaal van deze tijd is en tegelijkertijd klinkt alsof hij 25 jaar geleden al is bedacht.
Favo-track: "The right side?"
Clipje: "If you want it"

7. M.I.A. "/\/\/\Y/\"
Combinatie van snoeiharde industriele beats, slappe electro, militante hiphop, kettingzagen, slordige reggae, gedoe om een geweldadige clip en een cover van een nummer van het bandje van de toetsenist van Rob de Nijs. Gekker kunnen we het niet maken, M.I.A. wel. Derde album van deze guerrila strijdster op blote voeten. Tanja Farc, eat your heart out!
Favo-track: "It takes a muscle"
Clipje: "Born free (live)"

8. Plug "Plug"
Hadden we al een drum/synth-maar-soms-ook-bas duoband? Nu wel. Twee dames, hele foute hoes, rare bandnaam. Op het debuutalbum staaltjes simpele electro-loopjes over getrommel zoals eerder gehoord bij Prinzhorn Dance School. Kort en suf, maar "You keep the beats" nestelt zich genadeloos in je hoofd en de rest van het album is ook fijn aanstekelijk. ker-ching!
Favo-track: "Money Loves Drugs Fame"
Clipje: "You keep the beats"

9. DI-RECT "This is who we are"
Gevalletje 'forget the past'. Di-rect ruilde zanger met singer-songwriter ambities in voor een spring-hippie met 100+ karma points en rockt als nooit tevoren. Lekkere afwisselende plaat waar je je als 'muziekliefhebber' helemaal niet voor hoeft te schamen. Want ja, de tijden veranderen.
Favo-track: "Veni vidi vici"
Clipje: "Times are changing"

10. Lee 'Scratch' Perry + Adrian Sherwood "Dubsetter"
Oude koeden uit de sloot vissen. Adrian Sherwood viert in 2011 het 30 jarig bestaan van zijn On-U Sound label en studio en old pal Perry vierde dit jaar zijn 74e verjaardag. Laat je door het etnische beatbox introotje niet in verwarring brengen: Als er twee mannen zijn waarvan in het verleden behaalde resultaten garantie bieden voor de toekomst is het dit duo wel. Dit heb je eerder gehoord - en dat is helemaal niet erg.
Favo-track: "His Master's Voice"
Clipje: "Wake up call"

Van een plaat uit 2009 (maar toen nog niet ontdekt), maar zo enorm fraai in de live uitvoering dat het een speciale vermelding met clipje oplevert : Wende - Roses in June (live)

How lowlands can you go?

Het kabinet verhoogt de BTW op concertkaartjes van het lage 6% naar het reguliere 19% tarief. Dat kan betekenen dat een avondje uit iets duurder wordt, maar dat wordt het al jarenlang en deze stijging is eigenlijk nog vrij beperkt. Alleen gaat de extra opbrengst nu naar de schatkist in plaats van naar de artiesten of de commerciële uitbaters van de cultuursector. Waar je een jaar of tien geleden voor 15 gulden / 7 euro een leuke band in het clubcircuit kon zien betaal je tegenwoordig EUR 20 voor een band van dezelfde 'grootte'. Dat heeft veel te maken met het verschuiven van de inkomsten voor artiesten. Uit recent onderzoek is gebleken dat nog slechts 4% van de muziekliefhebbers de moeite neemt te betalen voor de aanschaf van muziek. 96% doet dat dus niet en daarmee levert het uitbrengen van muziek geen cent meer op. In optreden zit nog wel geld, dus de gages zijn gestegen en daarmee ook de ticketprijzen. Logisch en terecht. Ook randverschijnselen als platenlabels, boekers en concertpromoters moeten geld verdienen en zo kan het zomaar gebeuren dat je over je (zelf uit te printen) kaartje 10% "administratiekosten" moet betalen. Want zoveel kost het automatisch genereren van een barcode en per email versturen blijkbaar.

De organisatie achter het Lowlands festival doet nu een poging sympathiek over te komen door de kaartverkoop voor de editie van 2011 te vervroegen. Op een moment dat iedereen bezig is met inkopen voor de altijd dure feestdagen knalt Lowlands haar tickets in de voorverkoop waardoor het bestedingspartroon van vaste Lowlands-gangers danig in de war wordt gestuurd. Terwijl het pas écht sympathiek zou zijn als Lowlands voor één keer het prijsniveau zou handhaven en de extra belasting op haar winst zelf zou ophoesten. Om het winstniveau op peil te houden wordt de verhoging doorberekent aan de trouwe bezoekers van het festival, bovenop de verhoging die elk jaar al wordt toegepast. Ter illustratie: in 2009 kostte een kaartje 132,50, in 2010 steeg het naar 145 en deze keer wordt het 155 euro - allemaal nog exclusief de administratie-, email-, afhandelings-, credit card-, reserverings- en andere flauwekul kosten. Schrap dat en de bezoekers houden geld over om ook nog eens ergens anders een kaartje voor te kunnen kopen. Om de winst niet teveel onder druk te zetten kan een tent weggelaten worden. Of zet een lege tent neer waar mensen naar hartelust cultureel in kunnen gaan staan schreeuwen. Trekt vast ook nog wel een verdwaalde bezoeker of twee. Creativiteit moet weer boven financiële belangen komen te staan. Niet voor niets schreeuwen de grootverdieners in de cultuursector het hardst deze dagen.

88 bandjes in 24 uur



In het weekend van 1 oktober 2010 organiseerde het Haagse cultureel jongeren centrum De Bazart voor de twee keer een bandmarathon met als doel het Nederlands record meeste-bandjes-in-24-uur te verbreken. Het vorige record, 76 bands, stond ook op naam van de Bazart. Om één en ander live te verslaan in woord en beeld hebben fotograaf Ramond Jaggessar en ondergetekende de volle 24 uur verslag gedaan voor 3voor12/Den Haag.

Met 15 minuten speeltijd per band is er in 24 uur in theorie ruimte voor 96 optredens. Om het nieuwe record op een later tijdstip nog eens te kunnen breken mochten twee bands als 'headliners' wat langer spelen en met wat last minute wijzigingen en een band die helemaal niet is komen opdagen, is het nieuwe record uiteindelijk op 88 bands gezet. Waarvoor felicitaties aan het adres van De Bazart en met dank aan de bandjes!

Als 88 bandjes live laten spelen in een etmaal een record is, is 88 bandjes fotograferen en van een onderschrift voorzien dat vast ook. Vol goede moed begonnen met 1 á 2 volzinnen per band raakte na een bandje of 40 het vat der gevatheden en het vermogen om verschillen te beschrijven of zelfs maar op te merken wel zo'n beetje uitgeput. Na blokjes met hiphop, pop, dubstep en experimentele elektronica, brak vrijdagnacht rond een uur of 3 het blokje 'gitaarbandjes' aan. Dit blokje heeft, met uitzondering van een band of drie, geduurd tot het slotakkoord om 8 uur op zaterdagavond. Alle mogelijke verschijningsvormen hebben in deze 17 uur durende reeks de revue gepasseerd. Met z'n drieën, met z'n vieren, met twee gitaren, met drie gitaren, met een vrouwelijke bassist of drummer, met een petje op, zonder petje op, in korte broek, in lange broek, in kapotte broek, in onderbroek, met zonnebril op, met lasbril op, met de linkervoet op een monitorspeaker, met de rechtervoet op de monitorspeaker, met lang haar, met veel haar, met kort haar, zonder haar, zingende zangers, gillende zangers, schreeuwende zangers, gruntende zangers, goede zangers, slechte zangers en vrouwelijke zangers. En zangeressen.

De bio's van veel bandjes beloven een 'dynamisch geluid', 'originele composities', 'ritmische moodswings', 'grote diversiteit', 'energieke liveshow' en 'melodieuze gitaarsolo's', maar na urenlang bandjes af en aan te hebben zien lopen met gitaarkoffers is diversiteit ver te zoeken en snak je naar een strijkkwartetje of iemand die een tuba uit z'n binnenzak haalt. Het zal met de verzadiging van het moment te maken hebben, maar veel bands lijken in hun biografie creatiever dan in hun muziek - of gebruiken hun bio voor het vastleggen van hun ambitie. Hoe dan ook, aan gitaarbandjes geen gebrek in Nederland, dus het zal wel storm lopen op Bazart's Guitar Hero Competitie eind van de maand.

Nadat voor de derde keer Neil Young's 'Rockin' in a free world' werd gecoverd even naar buiten gelopen, heel hard 'Rockin' in a free world' tegen een stapel stoeptegels in de buurt staan grunten, en toen weer vol goede moed aan de laatste zes uurtjes begonnen. Foto's met onderschriften hier terug te vinden: deel 1 (20:00-02:00), deel 2 (02:00-08:00), deel 3 (8:00-14:00), deel 4 (14:00-20:00).

Four minutes and thirty-three seconds

Afgelopen weekend twee dagen in de weer geweest voor 3voor12/Den Haag om verslag te doen van het Todays Art festival. Het geplande sfeer verslag liep uit op een zoektocht naar de vier-en-een-halve-minuut stilte van de Amerikaanse kunstenaar/componist John Cage die stond aangekondigd maar onvindbaar bleek. De zoektocht naar deze bijzondere compositie is verpakt als rode draad in een verslag van het festival in twee delen.

Deel 1 : TodaysArt 2010: Op zoek naar John Cage
Deel 2 : TodaysArt 2010: Latinotronics, herrie, stilte en geluid

Hieronder een prachtige uitvoering (met introductie) van Cage's "4'33" door het BBC Symphony Orchestra: