Plaatjes kijken

Leuke Deunen Top Tien 2011

2011-12-27T20:06:00.011+01:00

2011 moest het jaar worden van muziek-in-de-cloud en Spotify. Maar wat moet je met een muziekdienst die miljoenen tracks aanbiedt maar net niet die nummers heeft die je graag wilt horen? Doe mij maar het just-in-time principe: ik vraag, ik draai. En wat er niet is dat koop of vind ik wel, zodat de digitale (maar ook nog steeds fysieke) collectie gestaag blijft groeien. Muziek beschikbaar op elk apparaat waarop ik het maar wil afspelen, wanneer ik maar wil. Ook als de veelbelovende clouddienst failliet gaat, de platenmaatschappij de tracks van hun artiesten terugtrekt of die ene remix toch net een bootleg blijkt te zijn.

Einde van het jaar, dus tijd voor een lijstje. Geen albums deze keer, dat formaat is nu echt wel uitgewerkt. Sterke tracks op high rotation, daar gaat het om. Niet perse gemaakt of uitgebracht in 2011, maar dat doet er nergens toe (Home van Edward Sharpe & the Magnetic Zeros, dit jaar hoog in de 3voor12 Song van het Jaar lijst, werd al in 2009 meegefloten).

Contra-alfabetisch gesorteerd op laatste letter van het eerste woord van de (band)naam (het is weer eens wat anders...) een Top Tien Van 2011:

S - Suuns - Up Past The Nursery
Canadese indiedance met een spjaakgebjek. Bandje treedt op in het donker en is een radiohit verwijderd van de beste plaats in het blokkenschema van de grote festivals. Ook "Pie IX" en "PVC" zijn leuk.

S - Hercules & Love Affair - I Can't Wait
Stiekem leven we nog steeds in het discotijdperk. Hercules & Love Affair brengt een tweede album uit en daar staat "I Can't Wait" op. Een fan maakt er een koddig clipje bij met beelden uit een '90's workout-video. Ach, wat moet je er verder over vertellen. Shake that neck!

R - Foster the People - Pumped-up Kicks
Zo'n nummer wat je meezingt zonder ook maar een half woord van de tekst te verstaan. Kids, kicks, kips, whatever. Doet vanaf eerste blootstelling aan "Midnight Man" van Flash & the Pan denken, alhoewel dat toch echt een heel ander nummer is. Zal met de stemvervormer te maken hebben.

K - Black Belles - What Can I Do
Van witte stripen naar zwarte bellen is maar een klein stukje. Jack White tekende Black Belles en bracht dit alleraardigste singeltje van de dames uit. In drieënhalve minuut worden The Kills overbodig gemaakt en vergeten we dat er ooit iets als White Stripes bestond. Doet als geheel, met nadruk op het orgeltje, wel wat aan de vrolijke vrinden van The Deaf denken. Moet daarvan niet eens een demootje richting Third Man Records...?

I - Nisennenmondai - Appointment
Drie Japanse dames die niet zo heel erg veel te vertellen hebben. De tracks zijn lang en repeterend maar juist daarom zo indrukwekkend. Trommel maar eens twaalf minuten lang mee "Mirrorball" en bedenk dat je dit avond aan avond een uur lang moet doen. Meest hypnotiserende act van 2011. Arigato!

E - Beastie Boys - Make Some Noise
Jawel, zo bestaan nog: clips van een half uur. Jawel, ze bestaan nog: old school hiphoppers. Jawel, ze bestaan nog: foeilijke albumhoezen. Jawel, ze bestaan nog: acteurs die in videoclips meespelen. En de Beastie Boys zijn er natuurlijk al die tijd al geweest.

E - Wende - Soft Summer Symphony
Gek - terwijl iedere Berggeit met een koebel om op YouTube is te vinden, ontbreekt van "Soft Summer Symphony" ieder spoor. Het nummer maakte deel uit van de tournees rondom de release van Wende's album "No 9", maar staat daar niet op. Pas op het bonus cdtje bij de DVD "Live in Carre" staat het. Groots en meeslepend, met een tweede helft die niet zou misstaan op een obscure industrialalbum. Probeer hier maar eens niet stil van te worden. Linkje naar iTunes dan maar en voor het visuele aspect "Roses in June".

D - Splendid - Again
Haagse ska - what the fuck? Zo'n nummer wat zich in je hoofd nestelt en er alleen nog operatief uit verwijderd kan worden. Maar dat wil je niet, daar is het te leuk voor. Aanstekelijk, vrolijk, zonnig en het beste op dit gebied sinds "The Right Side Won". Guilty pleasure van het jaar!

A - Anika - Yang Yang
Het origineel van Yoko Ono verzuipt in psychedelica, de droge cover van Anika blijft hangen in dubklanken uit de kelder van Portishead. Ja echt, hier zit Geoff Barlow achter. Maar dat is helemaal niet erg. Anika dreint er op zeurderige toon overheen als een uit de dood herrezen Nico en neuzelt zo een heel album vol.

A - Bomba Estereo - Fuego
Enkele jaren over het hoofd gezien, dit jaar viel het kwartje: Bomba Estereo is het leukste muzikale Argentijnse exportproduct ooit en "Fuego" het visitekaartje van het gezelschap. Het bijbehorende album "Estalla" bewijst de stelling dat de langspeler als formaat zijn beste tijd gehad heeft: de helft van de tracks is niet om aan te horen.

Disco Dancer Mixtape

2011-03-13T16:03:00.000+01:00

Nieuwe mixtape downloadbaar via Soundcloud.

DISCO DANCER MIXTAPE

- Raymond Scott - In the Hall of the Mountain Queen
- Raymond Scott - Vicks: Dedicated Cough Drops
- PlanningToRock - Doorway
- Lykke Li - This Trumpet in my Head
- La Bionda - I Wanna be your Lover
- Roisin Murphy - Overpowered
- Fern Kinney - Baby Let me Kiss You
- Lykke Li - Everybody but Me
- Daft Punk - Steam Machine
- Derniere Volonte - Coeur de Legionnaire
- The Art of Noise - Structure
- Unknown - Tuning the Radio
- Imagination - Just an Illusion
- Archie Bronson Outfit - Dead Funny
- Devo - Disco Dancer
- Siobhan Fahey - Bitter Pill
- Tom Tom Club vs CSS - Let's Make Love
- Fake Blood - Fix your Accent
- Fatboy Slim - I'm a Disco Dancer
- Visage - Der Amboss
- La Bionda - I Wanna be Your Lover
- Cocknbullkid - Hold on to your Misery
- Hercules & Love Affair - Answers Come in Dreams
- Hercules & Love Affair - I Can't Wait
- Yoko Ono - Walking on Thin Ice
- Giorgio Moroder ftr Donna Summer - Carry On
- Kid Ginseng ftr Chris Frantz - Ima get Deep
- Telex - Dance to the Music
- Martin Solveig ftr Dragonette - Hello
- The Heads ftr Debbie Harry - Punk Lolita

Disco Dancer Mixtape by Francey

Move with me inside the strange world of the 12"

2011-02-12T14:08:00.004+01:00

Het Britse label Zang Tuum Tumb vrolijkte in de jaren '80 menig hitlijst op met de catchy synthpop van Propaganda, Art of Noise, en Frankie Goes to Hollywood. Aan het label, opgericht door muziekjournalist Paul Morley, Jill Sinclair en radio killing video star Trevor Horn, kleven herinneringen aan prachtige hoezen (“A Secret Wish”), vernieuwende muziekvideo's (“Slave to the Rhythm”) en controversiële singles (“Relax”). Beroemd zijn de maxi singles met remixen die écht afwijken van de singles en berucht zijn de artiest-onvriendelijke contracten die ZTT haar muzikanten liet tekenen, waardoor carrières bij ZTT zelden langer dan één album duurden.

Vijfentwintig jaar na dato maakt ZTT de balans op en opent het label de deuren van haar archieven. Na een aantal heruitgaves van heruitgaves in geremasterde versies van eerdere remasters brengt ZTT een dubbel CD uit met daarop een overzicht van de beste 12” versies van het label. “The Art of the 12inch” bevat twintig extended mixes en een hand vol korte tussendoortjes. Op dergelijke verzamelaars valt altijd veel af te dingen, maar doordat dé 12” aller 12”-es erop staat kan deze uitgave niet meer stuk.

Voor Frankie Goes to Hollywood is het na het album “Welcome to the Pleasuredome” (1984) eigenlijk afgelopen. Met “Liverpool” brengt de band in 1986 tevergeefs nog een tweede album uit. Eerste single “Rage Hard” haalt het niet bij “Relax” of “Two Tribes”, maar levert wel “The Young Person's Guide to the 12” op - een twaalf minuten durend epos waarin wordt uitgelegd hoe de 12” van “Rage Hard” in elkaar zit. De afzonderlijke audiofragmenten en vocalen waaruit het nummer is opgebouwd worden door een uncreditted vrouwenstem geïntroduceerd en aan de mix toegevoegd. Na acht minuten one-liners als “We shall be teased by a long and merciless reverb” en “Do what you were told to the whip of the 12 inch” volgt een uitleg over het verschil tussen climax en anti-climax waarna uiteindelijk de single versie losbarst. En dan blijkt hoe belangrijk context en opbouw is en wordt “Rage Hard” opeens een heerlijke meebruller.
|http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=olYWbVTI1Gc

Jaarlijst 2010

2010-12-18T23:47:00.008+01:00

Top 10 albums 2010, geheel en al subjectief als altijd.

1. LCD Soundsystem "This is happening"
Volgens Mr. Murphy het laatste album van zijn band omdat alles er nu wel zo'n beetje uitgehaald is wat er uit te halen valt. Hij kan het weten. Weinig bands krijgen het voor elkaar drie albums achter elkaar zo sterk en vernieuwend te blijven als de LCD's. Daarom, omdat er nooit meer een nieuwe dreigt te komen, album van het jaar.
Favo-track: "Dance yrself clean"
Clipje: "Drunk Girls"

2. The Bullfight "Stranger than the night"
Murder ballads, pop-noir, geef het beestje maar een naam. In ieder geval bijzonder sfeervol en als album in totaliteit bijzonder genietbaar. Live ook een feestje, dankzij het morbide randje en gillende orgeltje. Nieuwe, vierde, album staat voor voorjaar 2011 in de planning. Ik ruim vast een plaatsje in de jaarlijst 2011 in.
Favo-track: "Desmond & Julia"
Clipje: "Waiting for Anthony"

3. Charlotte Gainsbourg "Irm"
Uitgekomen op het randje van 2009, maar pas in 2010 uitgebreid van kunnen genieten. Eigenlijk zou er Gainsbourg & Beck op de hoes moeten staan, want het album dankt haar beste momenten aan de samenwerking van het onwaarschijnlijke duo. Heel fraai is ook de 10" vinyl boxset met foto's, extra remixen en een DVD. Sfeervol album met gemene randjes.
Favo-track: "Irm"
Clipje: "Heaven can wait"

4. Gonjasufi "A sufi and a killer"
Zelden een plaat gehoord die zo de weg kwijt is als deze van Gonjasufi. Uneasy-listening redefined, maar zo verrassend dat het intrigerend wordt. Scheutje hiphop, snufje rock, toefjes 60s psychedelica, een casiootje, hoop gefreak met sampeltjes en tussendoor een luisterliedje. En dan heb je zo ongeveer de eerste drie nummers gehad en er nog 14 te gaan. Gek.
Favo-track: "Holidays"
Clipje : "DedNd"

5. The Heavy "The House that Dirt Build"
Het wil maar niet lukken met The Heavy. Leuke debuutplaat een paar jaar geleden en dit jaar opvolger "The House that Dirt Build". Energiek songs, funky, donker randje, toffe live show. Jammer genoeg met de 12" van "How you like me now" ook de meest waardeloze maxi single van het jaar afgeleverd; van sommige nummers moet je geen flauwe dubstep of warrige trommelmixen maken.
Favo-track: "No Time"
Clipje: "How you Like me Now?"

6. Orchestral Manoeuvres In The Dark "History of modern"
Interessant maar genegeerd in de begindagen, succesvol en verguisd in de hitjaren, irrelevant en niet om aan te horen in de nadagen. Maar nu terug in de originele bezetting met een album wat alle voorgaande overbodig maakt. De vierde jeugd van O.M.D. is er eentje die tegen alle verwachtingen in helemaal van deze tijd is en tegelijkertijd klinkt alsof hij 25 jaar geleden al is bedacht.
Favo-track: "The right side?"
Clipje: "If you want it"

7. M.I.A. "/\/\/\Y/\"
Combinatie van snoeiharde industriele beats, slappe electro, militante hiphop, kettingzagen, slordige reggae, gedoe om een geweldadige clip en een cover van een nummer van het bandje van de toetsenist van Rob de Nijs. Gekker kunnen we het niet maken, M.I.A. wel. Derde album van deze guerrila strijdster op blote voeten. Tanja Farc, eat your heart out!
Favo-track: "It takes a muscle"
Clipje: "Born free (live)"

8. Plug "Plug"
Hadden we al een drum/synth-maar-soms-ook-bas duoband? Nu wel. Twee dames, hele foute hoes, rare bandnaam. Op het debuutalbum staaltjes simpele electro-loopjes over getrommel zoals eerder gehoord bij Prinzhorn Dance School. Kort en suf, maar "You keep the beats" nestelt zich genadeloos in je hoofd en de rest van het album is ook fijn aanstekelijk. ker-ching!
Favo-track: "Money Loves Drugs Fame"
Clipje: "You keep the beats"

9. DI-RECT "This is who we are"
Gevalletje 'forget the past'. Di-rect ruilde zanger met singer-songwriter ambities in voor een spring-hippie met 100+ karma points en rockt als nooit tevoren. Lekkere afwisselende plaat waar je je als 'muziekliefhebber' helemaal niet voor hoeft te schamen. Want ja, de tijden veranderen.
Favo-track: "Veni vidi vici"
Clipje: "Times are changing"

10. Lee 'Scratch' Perry + Adrian Sherwood "Dubsetter"
Oude koeden uit de sloot vissen. Adrian Sherwood viert in 2011 het 30 jarig bestaan van zijn On-U Sound label en studio en old pal Perry vierde dit jaar zijn 74e verjaardag. Laat je door het etnische beatbox introotje niet in verwarring brengen: Als er twee mannen zijn waarvan in het verleden behaalde resultaten garantie bieden voor de toekomst is het dit duo wel. Dit heb je eerder gehoord - en dat is helemaal niet erg.
Favo-track: "His Master's Voice"
Clipje: "Wake up call"

Van een plaat uit 2009 (maar toen nog niet ontdekt), maar zo enorm fraai in de live uitvoering dat het een speciale vermelding met clipje oplevert : Wende - Roses in June (live)

How lowlands can you go?

2010-11-20T11:59:00.003+01:00

Het kabinet verhoogt de BTW op concertkaartjes van het lage 6% naar het reguliere 19% tarief. Dat kan betekenen dat een avondje uit iets duurder wordt, maar dat wordt het al jarenlang en deze stijging is eigenlijk nog vrij beperkt. Alleen gaat de extra opbrengst nu naar de schatkist in plaats van naar de artiesten of de commerciële uitbaters van de cultuursector. Waar je een jaar of tien geleden voor 15 gulden / 7 euro een leuke band in het clubcircuit kon zien betaal je tegenwoordig EUR 20 voor een band van dezelfde 'grootte'. Dat heeft veel te maken met het verschuiven van de inkomsten voor artiesten. Uit recent onderzoek is gebleken dat nog slechts 4% van de muziekliefhebbers de moeite neemt te betalen voor de aanschaf van muziek. 96% doet dat dus niet en daarmee levert het uitbrengen van muziek geen cent meer op. In optreden zit nog wel geld, dus de gages zijn gestegen en daarmee ook de ticketprijzen. Logisch en terecht. Ook randverschijnselen als platenlabels, boekers en concertpromoters moeten geld verdienen en zo kan het zomaar gebeuren dat je over je (zelf uit te printen) kaartje 10% "administratiekosten" moet betalen. Want zoveel kost het automatisch genereren van een barcode en per email versturen blijkbaar.

De organisatie achter het Lowlands festival doet nu een poging sympathiek over te komen door de kaartverkoop voor de editie van 2011 te vervroegen. Op een moment dat iedereen bezig is met inkopen voor de altijd dure feestdagen knalt Lowlands haar tickets in de voorverkoop waardoor het bestedingspartroon van vaste Lowlands-gangers danig in de war wordt gestuurd. Terwijl het pas écht sympathiek zou zijn als Lowlands voor één keer het prijsniveau zou handhaven en de extra belasting op haar winst zelf zou ophoesten. Om het winstniveau op peil te houden wordt de verhoging doorberekent aan de trouwe bezoekers van het festival, bovenop de verhoging die elk jaar al wordt toegepast. Ter illustratie: in 2009 kostte een kaartje 132,50, in 2010 steeg het naar 145 en deze keer wordt het 155 euro - allemaal nog exclusief de administratie-, email-, afhandelings-, credit card-, reserverings- en andere flauwekul kosten. Schrap dat en de bezoekers houden geld over om ook nog eens ergens anders een kaartje voor te kunnen kopen. Om de winst niet teveel onder druk te zetten kan een tent weggelaten worden. Of zet een lege tent neer waar mensen naar hartelust cultureel in kunnen gaan staan schreeuwen. Trekt vast ook nog wel een verdwaalde bezoeker of twee. Creativiteit moet weer boven financiële belangen komen te staan. Niet voor niets schreeuwen de grootverdieners in de cultuursector het hardst deze dagen.

88 bandjes in 24 uur

2010-10-03T15:27:00.009+02:00

In het weekend van 1 oktober 2010 organiseerde het Haagse cultureel jongeren centrum De Bazart voor de twee keer een bandmarathon met als doel het Nederlands record meeste-bandjes-in-24-uur te verbreken. Het vorige record, 76 bands, stond ook op naam van de Bazart. Om één en ander live te verslaan in woord en beeld hebben fotograaf Ramond Jaggessar en ondergetekende de volle 24 uur verslag gedaan voor 3voor12/Den Haag.

Met 15 minuten speeltijd per band is er in 24 uur in theorie ruimte voor 96 optredens. Om het nieuwe record op een later tijdstip nog eens te kunnen breken mochten twee bands als 'headliners' wat langer spelen en met wat last minute wijzigingen en een band die helemaal niet is komen opdagen, is het nieuwe record uiteindelijk op 88 bands gezet. Waarvoor felicitaties aan het adres van De Bazart en met dank aan de bandjes!

Als 88 bandjes live laten spelen in een etmaal een record is, is 88 bandjes fotograferen en van een onderschrift voorzien dat vast ook. Vol goede moed begonnen met 1 á 2 volzinnen per band raakte na een bandje of 40 het vat der gevatheden en het vermogen om verschillen te beschrijven of zelfs maar op te merken wel zo'n beetje uitgeput. Na blokjes met hiphop, pop, dubstep en experimentele elektronica, brak vrijdagnacht rond een uur of 3 het blokje 'gitaarbandjes' aan. Dit blokje heeft, met uitzondering van een band of drie, geduurd tot het slotakkoord om 8 uur op zaterdagavond. Alle mogelijke verschijningsvormen hebben in deze 17 uur durende reeks de revue gepasseerd. Met z'n drieën, met z'n vieren, met twee gitaren, met drie gitaren, met een vrouwelijke bassist of drummer, met een petje op, zonder petje op, in korte broek, in lange broek, in kapotte broek, in onderbroek, met zonnebril op, met lasbril op, met de linkervoet op een monitorspeaker, met de rechtervoet op de monitorspeaker, met lang haar, met veel haar, met kort haar, zonder haar, zingende zangers, gillende zangers, schreeuwende zangers, gruntende zangers, goede zangers, slechte zangers en vrouwelijke zangers. En zangeressen.

De bio's van veel bandjes beloven een 'dynamisch geluid', 'originele composities', 'ritmische moodswings', 'grote diversiteit', 'energieke liveshow' en 'melodieuze gitaarsolo's', maar na urenlang bandjes af en aan te hebben zien lopen met gitaarkoffers is diversiteit ver te zoeken en snak je naar een strijkkwartetje of iemand die een tuba uit z'n binnenzak haalt. Het zal met de verzadiging van het moment te maken hebben, maar veel bands lijken in hun biografie creatiever dan in hun muziek - of gebruiken hun bio voor het vastleggen van hun ambitie. Hoe dan ook, aan gitaarbandjes geen gebrek in Nederland, dus het zal wel storm lopen op Bazart's Guitar Hero Competitie eind van de maand.

Nadat voor de derde keer Neil Young's 'Rockin' in a free world' werd gecoverd even naar buiten gelopen, heel hard 'Rockin' in a free world' tegen een stapel stoeptegels in de buurt staan grunten, en toen weer vol goede moed aan de laatste zes uurtjes begonnen. Foto's met onderschriften hier terug te vinden: deel 1 (20:00-02:00), deel 2 (02:00-08:00), deel 3 (8:00-14:00), deel 4 (14:00-20:00).

Four minutes and thirty-three seconds

2010-09-27T19:49:00.001+02:00

Afgelopen weekend twee dagen in de weer geweest voor 3voor12/Den Haag om verslag te doen van het Todays Art festival. Het geplande sfeer verslag liep uit op een zoektocht naar de vier-en-een-halve-minuut stilte van de Amerikaanse kunstenaar/componist John Cage die stond aangekondigd maar onvindbaar bleek. De zoektocht naar deze bijzondere compositie is verpakt als rode draad in een verslag van het festival in twee delen.

Deel 1 : TodaysArt 2010: Op zoek naar John Cage
Deel 2 : TodaysArt 2010: Latinotronics, herrie, stilte en geluid

Hieronder een prachtige uitvoering (met introductie) van Cage's "4'33" door het BBC Symphony Orchestra:

Gekke Prince

2010-07-07T00:08:00.002+02:00

Mooie uitspraak van Prince in een krankzinnig interview met de Engelse Mirror: "The internet's completely over. I don't see why I should give my new music to iTunes or anyone else. They won't pay me an advance for it and then they get angry when they can't get it". En dus bundelt de voorheen innovatieve dwerg uit Minneapolis zijn nieuwe Cd "20Ten" met... een krant. Koop de krant, krijg de nieuwe Prince kado. Andersom mag niet, Cd kopen en krant gratis, want dat vind Prince geen goed idee.

Ooit stond ik in de stromende regen in de Kuip, op de tweede juni van 1990, te kijken naar Prince. The Nude Tour, ergens halverwege twee hoogtepunten in zijn carrière. Prince achter de vleugel, een dekzeil boven zijn hoofd om de boel droog te houden en de Purple Genius te behoeden voor elektrocutie. Tijdens 'Respect' de onvermijdelijke windvlaag die iedereen, behalve Prince, aan zag komen en in één keer de zorgvuldig opgebouwde hoeveelheid purple rain in het dekzeil over the little man uitstortte. Vond-ie niet leuk. Einde concert.

Zoals Metallica nooit meer afkomt van de blunder van het openlijk ageren tegen Napster, zo zal Prince zijn ontkenning van internet als distributie medium nooit meer te boven komen. Natuurlijk was vroeger alles beter, daarom werden we in de Middeleeuwen gemiddeld ook niet ouder dan 35 jaar. Vroeger sneeuwde het soms in April. Was AIDS slechts een teken des tijds. Droegen meisjes frambozen kleurige baretten. En feestten we allemaal alsof het 1999 zou zijn.

Cdtje bij een krant doen is een uitvinding van Prince. Een aantal jaar geleden werkte dat, net zoals het Radiohead plannetje 'wat de gek ervoor geeft' een prima publiciteitsstunt was. Maar vandaag de dag is het een idioot idee. Prince krijgt betaald voor ieder exemplaar wat de krant verspreid. Dat vervolgens het merendeel van de lezers helemaal geen interesse heeft in de laatste muzikale stuiptrekking van meneer Roger Nelson interesseert hem niet. Het geld is binnen, de schijfjes kunnen, na een kortstondig treurig bestaan als '0 bids'-veiling op eBay, linea recta de vuilnisbak in. Foute buzz voor een plaat die bij voorbaat al niet serieus genomen gaat worden.

Van held via vergetelheid tot hofnar? Nee, dat toch ook weer niet. Laten we een deal maken - we vergeten dit interview, dat internet is toch voorbij, geen hond die het leest. Doe ons in ruil een paar concerten in Nederland, niet in de Kuip, want het kan nog steeds soms regenen in Nederland. Iets kleiners, paar avondjes HMH. En dan betaalbare kaartjes, zonder daar een Cd bij door strotten te duwen. Hoeven we niet. En dan leuk ouwe nummers spelen. Sheila E weer uit het vet, Cat-we-need-you-to-rap erbij, Dr Fink uit de mottenballen. Spelen, jammen, eindeloos tegen je rare gitaar aan schurken. Dat willen we zien. Want vroeger was alles beter - ook gij, artist formerly known as my hero!

Thomas de ruisonderdrukker

2010-03-29T01:34:00.002+02:00

Wie vroeger wel eens muziek op cassettebandjes zette kent de knopjes op het cassettedeck nog wel: Dolby A, B en C. Een slecht begrepen functie met een bijna mythische aantrekkingskracht. Decks zonder Dolby werden als minderwaardig beschouwd, maar tegelijkertijd wist je als muziekliefhebber dat je de Dolby ruisonderdrukking nooit moest gebruiken. Niet voor niets waren J-cards (inlay papiertjes in cassette doosjes) voorzien van checkboxes waarop aangegeven kon worden welk type Dolby ruisonderdrukking bij de opname was gebruikt. Want opnemen met Dolby B, betekende ook afspelen met Dolby B. Maar welke variant je ook gebruikte, behalve ruis werd ook een groot deel van de dynamiek van de opname genadeloos gewist. Een combinatie van zompig laag met blikkerig hoog was het resultaat.

De Engelsman Thomas Robertson had een voorliefde voor prutsen met bandjes en kreeg daardoor van z'n vrienden de bijnaam Dolby. Toen Thomas professioneel muzikant werd adopteerde hij zijn bijnaam en ging verder door het leven als Thomas Dolby. Door de combinatie van synthpop en new wave invloeden met nerdy-teksten en quasi-wetenschappelijke thema’s kreeg Dolby al snel een reputatie die vergelijkbaar was met de ruisonderdrukker: High-tech, modern, innovatief, maar tegelijkertijd snapte bijna niemand waar het nou eigenlijk allemaal over ging.

In Engeland viel Dolby middenin de synthpop golf en scoorde meeliftend daarop een paar hitjes, in Nederland heeft hij slechts een bescheiden succesje gehad met ‘I scare myself’, een troosteloze cover van een hit van de Amerikaan Dan Hicks. Veel leuker zijn nummers als ‘Hyperactive’ en ‘May the cube be with you’, maar die zijn allemaal grotendeels aan Nederland voorbij gegaan, evenals het weerloos de grond in gerecenseerde album ‘Aliens ate my Buick’ (misschien wel het leukste Dolby album, al was het alleen maar vanwege de cheesy sci-fi hoes).

Onlangs verscheen onder de titel ‘The Singular Thomas Dolby’ een retrospectief op CD en DVD en ondanks een aantal ‘2009 remasters’ is het opvallend hoe beroerd Dolby’s muziek klinkt. Halverwege de jaren 80 ontbrak het al aan stevige bass en beat in de eindmix, maar zelfs na een moderne oplapbeurt klinkt Dolby alsof hij je vanuit een leeg conservenblik toezingt. Het album toont pijnlijk aan dat met het irrelevant worden van de Dolby A, B en C knopjes ook de muziek van Thomas Dolby maar beperkt houdbaar is geweest. De DVD bevat clips met een hoog witte-blousen-en-low-budget-effecten gehalte.

Thomas Dolby is in 2006 het podium weer opgeklommen voor concerten in Amerika (daar waren ‘She blinded me with science’ en ‘Hyperactive’ grote hits op MTV) en hij werkt sinds die tijd ook weer aan een nieuw album, waarop tracks als ‘Your karma hit my dogma’ en een cover van ‘What I like most about you’ terecht moeten gaan komen. Het wordt Dolby’s eerste plaat sinds 1994 en hij komt uit “zodra hij klaar is”, aldus Dolby nu al weer enkele jaren geleden.

Clip 'Hyperactive'

Dametje GaGa telefoon

2010-03-14T11:49:00.001+01:00

Hallo hallo schatje je hebt gebeld
Ik kan niet horen een ding
Ik heb heel geen bediening
In de club, wat zeg je? zeg?
Wa-wa-wat deed je zeggen huh?
Je breekt op me op
Sorry, ik kan niet horen jou
Ik ben soort van bezig
soort-van soort-van bezig
Sorry ik kan niet horen jou ik ben soort van bezig

Juist een seconde
Het is mijn favoriete liedje dat ze gaan spelen
En ik kan je niet sms-en met een drankje in m'n hand, toch?
Had had wat plannen met me moeten maken
Je wist dat ik was gratis
En nu je wil niet stoppen bellen mij
Ik ben soort van bezig.

Stop bellen
Stop bellen
Ik wil niet denken meer
Ik heb mijn hoofd en mijn hart op de dansvloer

E-e-e-e-e-e-e
stop telefoneren
i-i-i-i-i-i-i-ik
Ik ben bezig-zig-zig-zig-zig-zig
Stop telefoneren
Kunt bellen wat je wilt maar er is niemand thuis
En je gaat niet bereiken mijn telefoon.

--
Clipje hier

2010: Opheffingsuitverkoop bij iTunes store

2010-01-05T16:36:00.001+01:00

Zo, 2010. Nieuw jaar, nieuwe ontwikkelingen. Eind van deze maand gaat Apple haar nieuwe speeltje iSlate aankondigen. Althans, dat is de naam die op internet circuleert voor een groot formaat iPhone waar je niet mee kunt bellen maar waar je wel boeken op kunt lezen. Dat klinkt als teruggaan in de tijd, maar in combinatie met een permanente internet verbinding kan het leuke features opleveren: een krant met real-time news-tickers in beeld, bewegend beeld in boeken, integratie van Twitter zodat bij écht hot news direct live verslagen van ooggetuigen beschikbaar zijn, en zonder gekleurd media filter. En natuurlijk alles on demand.

En ook muziek luisteren wordt een on demand gebeuren: niet langer volgestouwde harde schijven vol MP3tjes meezeulen in iPods of andere apparaatjes, maar gewoon een permanente breedband verbinding en een goede user-interface om ter plekke te bepalen wat je wilt horen en dat realtime streamend geleverd krijgen op je oordoppen. In een aantal landen is Spotify als dienst al erg populair ($9,95 per maand voor onbeperkt muziek luisteren), maar om allerlei redenen nog steeds niet in Nederland geïntroduceerd. Nu kleven er aan Spotify ook nog wel wat nadelen, en dan vooral in het nadeel van de artiesten. Inmiddels beroemd is het verhaal van Lady GaGa die voor het meer dan 1 miljoen keer streamen van haar hit "Poker Face" in Zweden welgeteld $ 167 dollar op haar bankrekening kreeg bijgeschreven (al ligt het in werkelijkheid iets genuanceerder). Ook qua interface en breedbandverbinding valt er ook nog wel wat te verbeteren. Maar ongetwijfeld hebben de briljante ontwerpers van Apple daar al iets op gevonden en gaan zij op hun beurt Spotify overtroeven met De Ultieme Oplossing Voor Het Streamen Van Muziek.

En daarmee worden de grote downloadsites overbodig. Zelf heb ik de logica van EUR 1,29 betalen voor 5 tot 10 procent van een liedje nooit begrepen (MP3 compressie levert immers een reductie van 90-95% procent van het origineel op...), maar met het eind in zicht wordt het tijd voor een opheffingsuitverkoop bij de iTunes store. 2 halen, 1 betalen, maak ons los, restantpartijen uitverkooop!

Zoals halverwege de jaren 80 de platenzaken eerst hun cassettes en een paar jaar laten hun vinyl gingen dumpen en de laatste jaren de Cd's al bij release in de ramsj liggen, zo is het nu de beurt aan Mp3's om uit te sterven. En daarmee is de lifecycle van het formaat (en de bijbehorende stores) korter gebleken dan die van welke eerdere geluidsdrager dan ook.

Romy Haag a Go Go

2009-12-23T21:31:00.009+01:00

Ieder jaar wordt er weer een heel circus opgetuigd rondom het fenomeen Top 2000. Via internet stemmen luisteraars van Radio 2 voor de beste platen uit een jaarje of 60 popgeschiedenis en na een heleboel spannend gedoe, aankondingen, voorspellingen en zinloze discussies staat aan het eind van de rit 'Bohemian Rhapsody' dan weer op nummer een. Alle 2000 platen worden tussen kerst en nieuwjaar gedraaid en sinds een aantal jaar maakt de NPS een serie TV programma's rondom de Top 2000. Vast item in iedere uitzending is een bezoekje aan aan artiest die de lijst gehaald heeft. Update gesprekje, hoe is het zo gekomen, hoe is het je vergaan.

Dit jaar is onder andere 'Wordy Rappinghood' van Tom Tom Club het zonnetje gezet. Camera ploeg op visite geweest bij Chris Frantz en Tina Weymouth van de Club en toen gevraagd werd naar live video beelden van hun novelty hit verwezen ze naar yours truly, want die woont toch in Nederland. En ik had inderdaad nog een VHS-je liggen met opnames van Tom Tom Club als openingsact voor Talking Heads op het Montreux Jazz Festival in 1982. Dingetje naar DVD over laten zetten (dank Lilian), opgestuurd en als dank een uitnodiging ontvangen om de opname van de bewuste uitzending featuring Tom Tom Club item bij te wonen.

Ik kwam aan een tafel te zitten met tegenover mij Romy Haag, voormalig nachtclub eigenaresse uit Berlijn, ex-vriendin van David Bowie en tegenwoordig wonder der plastisch chirurgie. De achternaam blijkt te slaan om haar (destijds zijn) geboorteplaats en ze mocht een half nummertje van Bowie zingen en deed dat zeker niet onverdienstelijk. Beetje Amanda Lear, vleugje Dietrich, flart Eartha Kitt en een op Patricia Paay geïnspireerd kapsel.

Een bijzonder mens met een mooi verhaal. Het mooiste moment was het popquizje halverwege het programma: Een Blijkbaar Bekende Nederlander (voetbalmeisje, werd mij later ingefluisterd) kon een foto van The Supremes niet als zodanig identificeren, waarop mevrouw Haag hevig nee-schuddend hardop zat te mompelen dat dit een schandalige vertoning was. En gelijk had ze! Romy had aan de bar moeten zitten om de kleuterfotos van Springsteen, Beyonce en Cobain te identificeren, om aan een ander tafeltje haar eigen favoriet voor de nummer 1 positie toe te lichten (ik gok "Follow Me"?), Leo Blokhuis z'n Ramses Shaffy singeltje in tweeën te breken, Mathijs van Nieuwkerk vol op z'n snuit te zoenen en tot slot, op de bar, de complete Top 2000 te coveren zoals alleen zij kan. Te beginnen met 'Sweet Dreams':

De bewuste uitzending wordt 30 december uitgezonden.

Merrill Nisker herontdekt

2009-12-18T11:29:00.005+01:00

Eind jaren '80 maakt de Canadese zangeres Merrill Nisker deel uit van het folk rock trio Mermaid Cafe. Vaste speelplek van Mermaid Cafe is de Cabana Room in het Spadina Hotel in Toronto. Van de band is destijds alleen een mini-album met zeven tracks op cassette (!) uitgekomen (wegens onverkrijgbaarheid hier te downloaden. Zelf noemen ze hun muziek 'homemade acoustic pizza', refererend aan de verschillende toppings die de drie aan de muziek toevoegen, maar iedere andere typering die op een akoestisch folk bandje kan slaan volstaat. Hier een item voor TV met wat live en interview footage en hier een bootleg van een optreden.

Mermaid Cafe houd er na een paar jaar mee op en Nisker vormt de band Fancypants Hoodlum om zich heen. Muzikaal gezien een grote stap in een andere riching - experimentele rock met een neiging tot Britse jaren 80 chaotica a la The Slits en The New Age Steppers (eerste bandje van Neneh Cherry). Op het enige album wat de band uitbrengt is de bandnaam gedegradeerd tot album titel en staat Merrills naam prominent op de (vage) hoes.

Het album bevat twaalf liedjes, waaronder een zeer goed geslaagde cover versie van Karl Douglas' "Kung-fu Fighting" (in de versie van Nisker meer "Kung-fu frightning"). Op de cd (vrijwel net zo onmogelijk te vinden als de Mermaid Cafe cassette) staan nog twee titelloze bonustracks, waarvan de eerste met 2 minuut 33 aan stilte ook geluidloos is. Hele plaat laagladen doe je hier en check dan bijvoorbeeld "Flexy Boy", "I want Something" en voornoemde "Kung-fu Fighting".

Na de switch van folk naar alt.indie.rock heeft Nisker het nog even geprobeerd met de band The Shit (waar geen releases van zijn) en is toen solo gegaan. Iets met een drummachine, hotpants en ranzige teksten:

Top 10 albums 2009

2009-12-15T06:00:00.004+01:00

En daar gaat-ie dan, de Top 10 albums over 2009!

1. Asteroids Galaxy Tour: "Fruit".
Een album zonder inzakkers. De stem van zangeres mette. De live toeters. De aanstekelijke liedjes. De bandnaam. De hoes. De goede live show. Het iPod touch spotje. De bonus Marvin Gaye over op het eind. De non-Cd bonus track op het vinyl. En natuurlijk de single van het jaar, "The Golden Age". Een nummer 1 kiezen was zelden zo makkelijk.
Track to check: "The Golden Age".

2. The Dead Weather: "Horehound".
Debuut album van het groepje van een paar Raconteurs leden, zangeres Alison Mosshart (wel eens wat met The Kills gedaan) en Jack White (die van de gelijk-kleurige strepen) op drums. Het hakt, het schuurt en het blijft als een botte bijl in je voorhoofd hangen. Met Rorschach-test album cover.
Track to check: "Treat me like your Mother".

3. Mexican Institute of Sound: Soy Sauce
Belangrijkste exportproduct voor Mexico dit jaar was de tacohoest, waardoor dat ándere besmettelijke virus net iets minder aandacht kreeg... The Mexican Institute of Sound, band van EMI-Mexico boss Camilo Lara, levert de ultieme cross-over plaat af, en krijgt het zelfs voor elkaar een leuke versie van "Bittersweet Symphony" op te nemen!
Track to check: "Cumbia" (live).

4. Lydia Lunch & Big Sexy Noise: "Big Sexy Noise".
De altijd vrolijk geluimde Lydia Lunch bracht weer eens een album vol olijke deuntjes uit. Geen kwaadaardig luisterboek deze keer, maar een vuile rock schijf. "Kill Your Sons" (covertje van Lou Reed), "That Smell" en "Your love Don't Pay my Rent" zijn zo maar wat voorbeeldjes uit het liederlijke universum van mevrouw Lunch. Lydia live zien helpt trouwens wel het album te waarderen...
Track to check: "Your love don't pay my Rent" (live in Rotterdam, ik sta ergens rechtsonder in beeld de hals van een gitaar te ontwijken).

5. Cornershop: "Judy Sucks a lemon for Breakfast"
Tjinder en zijn slumdog millionaires zijn weer terug. Geen hits van het kaliber 'Brimful of Asha' deze keer, wel een geinige Bob Dylan cover ("Mighty Quinn") en rariteiten zoals alleen Cornershop ze maakt. Indian flavour sir, special price my friend, just for you!
Track to check: "Soul School".

6. The Editors: "In this Light and on This Evening".
De Depeche Mode plaat waar Depeche Mode nooit aan toegekomen is. "Papillon" deed als single het voorwerk en de rest van het album is ook zeer de moeite waard. Jammer dat ze door voorgaande albums al zo groot zijn geworden dat ze niet in gezellig half lege zaaltjes te zien zijn...
Track to check: "Papillon"

7. Lady Gaga: "The Fame"
Po-po-po-pokerface. pa-pa-paparazzi. ma-ma-ma-maaaah. Tekstuele hoogstandjes in overvloed op The Fame, maar vooral ook aanstekelijke liedjes in over-the-top producties waar de vonken vanaf vliegen. En zojuist is de "Fame Monster" edition met nog eens 8 bonus tracks uitgekomen, waaronder instant-hit-voor-2010 "Teeth".
Track to check: Poker face (in de Cartman/GaGa/Christopher Walken mash-up).

8. Datarock: "Red"
Music for Nerds, twee-punt-nul. Liedjes over file-sharing, het nut van internet en natuurlijk "True Stories", wat helemaal opgebouwd is uit titels van Talking Heads songs. De band zelf doet door de spacesuits, hoekige beats en rare onderwerpen stevig aan Devo denken...
Track to check: Give it up.

9. Mando Diao: "Give me Fire"
"Dance with Somebody" betekende de doorbraak voor het Scandinavische Mando Diao. De single blijkt ook gelijk het sterkste nummer op de plaat, maar al met al heeft "Give me Fire" het toch een aantal maanden op de ipod/phone volgehouden. En best mooie hoes ook.
track to check: "Dance with Somebody"

10. Bollock Brothers: "Last Will and Testimony".
Novelty record van het jaar. Het rammelt, de eindmix klopt niet, sommige tracks zijn covers-van-covers-van-covers, er staan vervelende live opnames tussendoor... en toch één van de charmantste albums van het jaar. Het hoeft allemaal niet perfect geproduceerd te zijn om aanstekelijk te klinken. Invloeden uit alle hoeken (van Clash via Vive la fete tot Gainsbourg) en eigenlijk één grote puinhoop. Maar oh, wat leuk om halverwege "Cyberoid Polaroid" een stukje Rod Stewart voorbij te horen komen.
Track to check: "Cyberoid Polaroid" (in, heel toepasselijk, een nogal beroerd opgenomen live versie).

Bless those Living Colours

2009-12-10T17:34:00.006+01:00

9 december als inval fotograaf naar Living Colour geweest. Ooit alle cds van in huis, daarna min of meer vergeten. De band rond zanger Vernon Reid, gitarist Corey Glover en drummer Will Cahoun leek te zijn ingehaald door de bands die ze zelf inspireerde. Maar ze zijn er weer. Of nog steeds. Met een nieuw album wat ik niet ken en met Doug Wimbish, die in 1992 eens de plaats van de bassist innam en sindsdien vaste inhuur kracht van de band is.

Een drummer, een gitarist, een zanger en een bassist. Hoe standaard kan de bezetting van je bandje zijn? Het is hoofdstuk 1 in het grote "mijn eerste bandje" boek. Maar Living Colour weet het concept uit te bouwen naar een onvoorstelbaar muzikaal spektakel. De tientallen jaren ervaring van de bandleden die volledig leven voor de muziek spreekt uit iedere snaaraanslag, trommelram en strot uithaal.

Ruim twee-en-een-half uur lang mocht ik aan de voeten van Doug Wimbish staan. Inmiddels 53 jaar oud, maar energieker dan ooit. De man van de basloopjes op "The Message" en "White Lines" van Grandmaster Flash, de bass-wizard van On-U Sound en eigenaar van een ongelofelijke collectie effect pedalen. Een paar rake klappen op zwarte doosjes en hij speelt gitaar-, drum, of blafsolo's op de slechts vijf snaren die hem ter beschikking staan.

Waar bij andere bandjes voor alle leden netjes solootjes in de set worden ingebouwd om naast de zanger ook de andere leden even in het zonnetje te zetten, neemt het fenomeen solo bij Living Colour een andere wending. Het zijn complete sub-optredens. Met name de bijna 20 minuten durende set van drummer Cahoun is mindblowing. In totaal komen vier verschillende tracks voorbij, waarvoor de sample pads op beestachtige wijze worden mishandeld. Het gaat hard en het gaat snel. En op het eind nog even in het donker, met lichtgevende drumstokken.

Wimbish' solo speelt zich af tussen het publiek; hij staat er, ramt, beukt, plukt en doet in z'n eentje waar een gemiddeld bandje vier man en twee eeuwen muziekles voor nodig heeft.

Naast bijna alle Living Colour hits ("Cult of Personality", "Glamour Boys") ook een paar verrassende covers ("In Bloom", "Hound Dog") met als hoogtepunt "Bless Those", een total vergeten liedje van beat-poetress Little Annie van haar totaal vergeten album "Short and Sweet". Nu gezongen door Wimbish, die destijds op het origineel al de bass masseerde.

En oh ja, "Love Rears its Ugly Head", de grootste hit van Living Colour, waren ze vergeten op de setlist te zetten in Zoetermeer. Ik had hem niet eens gemist.

Rot toch op met die camera!

2009-12-05T19:29:00.008+01:00

Van de week nog maar eens naar een optreden van Asteroids Galaxy Tour geweest. Eerder in een volgepakte Sugarfactory in Amsterdam gezien en nu off-randstad in Den Bosch in de W2. Het publiek had zich gezellig gelijkmatig over de zaal verdeeld (en weigerde zich, ondanks smeekbeden van zangeres Mette, naar voren te bewegen) dus de fotografen zagen hun kans schoon eens even wat plaatjes te schieten.

Nu loop ik tegenwoordig ook soms met een camera rond bij concerten als er wat te recenseren valt, maar probeer me daarbij zo onopvallend mogelijk te gedragen. De camera is namelijk mijn vrijkaartje en het publiek heeft netjes betaald. Oftewel, als je gaat fotograferen bij een concert: bereid je voor, wees zo onopvallend mogelijk en doe je ding niet te lang.

Met verbazing heb ik de fotografen in W2 gevolgd. Vijf stuks, de hele avond lang. Er was geen (op)houden aan. Vanuit iedere hoek zijn alle bandleden vastgelegd. Non-stop. En dat terwijl er geen kledingwissel of decorstuk aan te pas kwam. Dus in wat verschilt de foto van het openingsnummer van een foto tijdens de toegift? En hoeveel foto's heeft een mens nodig?

Gewapend met een battery-pack van het formaat forse broodtrommel en een rugzak waar je in 80 dagen de wereld mee rond kunt, had de meest opvallende/irritante fotograaf zich al bij het voorprogramma onsterfelijk belachelijk gemaakt. Wijdbeens voor het podium, om maar uit een zo laag mogelijke positie tegen het knullige voorprogramma op te kunnen kijken had het mannetje zich een weg gebaand tussen het betalende publiek door. Nu zijn voorprogramma's natuurlijk in het leven geroepen om fotografen de kans te geven even wat test-kiekjes te maken, een lichtmeting te doen, instellingen te kiezen en te testen of je met je groothoek lens nog een aardige beeldverhouding kunt vastleggen, maar na een paar minuten weet je het wel, toch?

Zo niet deze pro - na het voorprogramma moesten battery pack en SD-kaarten al verwisseld worden en met het heen-en-weer geren voor het podum had 'ie het al snel voor elkaar dat het complete publiek op een halve meter afstand van het podium bleef staan om maar voldoende ruimte voor onze adhd-fotograaf vrij te houden en niet constant aan de kant geduwd te worden.

Heel af en toe verdween hij even naar de zijkant - snel door de gemaakte beelden flippen. Een paniekerige blik in zijn ogen: de tweede trompetist, in de close-up van links: daar trilde nog een neushaar! Hup, weer terug naar voren en proberen het shot opnieuw te maken. Het hele concert bezien door de zoeker van een camera - en het mooiste van alles: de beste momenten heeft 'ie gemist. Mette die met haar eigen mini-cameraatje een foto van het publiek maakt, de verliefde blik van de bassist, het in de saxofoon legen van een flesje water door de gitarist. De fotograaf heeft het allemaal gemist, te druk met het maken van de technisch perfecte maar volslagen zielloze foto van een moment waarop niets gebeurde.

Lijstjes...

2009-12-02T15:35:00.003+01:00

Het is weer december, tijd voor lijstjes. En dit jaar kunnen de lijstjes freaks helemaal hun lol op, want behalve beste, slechtste, nieuwste en mooiste van het jaar kunnen ook nog eens extra lange lijstjes gemaakt worden over de afgelopen tien jaar... En terwijl ik er nog steeds niet uit ben over het nou 'de jaren nul' heet wat we achter ons laten of toch 'de jaren 2000', worden overal al doordachte decennium lijstjes gepost. Alsof een jaar terug in herinnering halen al niet moeilijk genoeg is. Eerst maar eens buurten bij de buren:

Zowel NME als Oor zetten "Is this it?" van The Strokes op nummer 1 in de lijst met beste platen van de afgelopen tien jaar. NME zet MGMT's "Oracular Spectacular" op nummer 100, Oor houd de complete lijst angstvallig geheim op internet en drukt deze alleen af in de papieren versie (hallo? 2009!)

Pitchfork houd het op Radiohead's "Kid A" (bah, pretentieuze keuze), terwijl Uncut op het White Stripes album "White Blood cells" uitkomt als record of the decade.

Ik vermoed dat ik ergens in de buurt van LCD Soundsystem, The Knife of toch ook The White Stripes ga uitkomen. Die eerste Ladytron was toch ook wel heel goed. En Teaches of Peaches... en The Ting Ting's... Of misschien kom ik er wel helemaal niet uit. Eerst maar eens diep nadenken over de lijst van 2009. Stay tuned :-)

VenW popquiz 2009

2009-11-13T17:02:00.005+01:00

Het was weer tijd voor de jaarlijkse popquiz van VenW. 5 november een opwarmertje met popquiz-oude-stijl in Den Haag en 12 november het echte werk in Utrecht. Deze keer in een nieuw format gestoken, waarbij chronologisch 50 jaar popmuziek voorbij kwam aan de hand van geluidsfragmenten, clips, lijstjes en vragen. En dat zijn best veel jaren, bleek toen we hopeloos uitliepen en het een ware uitputtingsslag werd voor de presentatrice.

Rocking Pheumonia & the Mexican Flu won de eerste helft (jaren 60 tot en met halverwege jaren 80), (Mu)ziek in je Hoofd ging glorieus met de hoogste score in de tweede helft (1985-2009) aan de haal, maar Intel Inside haalde -voor de derde keer op rij- de hoogste totaalscore. Hier het definitieve puntenoverzicht van alle deelnemende teams.

Voor wie een trein moest halen of het allemaal te lang vond duren staat
hier de complete POPQUIZ VenW 2009 met in de eerste sheet alleen de vragen (kun je het nog eens proberen....) en op de tweede sheet alle vragen met antwoorden. De echte fanatiekelingen kunnen de geluids- en videofragmenten en foto's er via Google en YouTube zelf bijzoeken.

Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd - dit zijn de antwoorden en daar moet u het mee doen :-)

Francey beunt bij

2009-11-13T11:39:00.007+01:00

De laatste tijd is er niet zoveel meer gepost op Senor Francey's blog. Betekend niet dat er niets nieuws meer ontdekt wordt, maar er worden tegenwoordig artikeltjes getikt voor VPRO's 3voor12/DenHaag. En dat levert dan recensies op en artikelen naar aanleiding van interviews met al dan niet Haagse muzikanten of andere personen die iets interessants te melden hebben. En zo wordt die mooie Nikon D90 ook nog eens voor wat anders gebruikt dan vakantiekiekjes...

Er zijn ondertussen onder ander bezoekjes gebracht aan Strydwolf die agressief wordt van popmuziek en de Haagse rappers van Wilde Westen Records waarvan het album van Mekki bijzonder het uitchecken waard is (en je weet tog, dat doe je hier). Vers van de pers (of wat het digitale equivalent daarvan ook moge zijn) een CD recensie. En tussendoor ook nog op bezoek geweest bij een concert van Lady Linn. Binnenkort eens proberen of we State-X New Forms kunnen doorkomen zonder permanente gehoorbeschadiging.

New beat new beat new beat

2009-11-13T11:01:00.006+01:00

Zo'n twintig jaar geleden ontstond in Belgie de New Beat. Een paar DJ's hadden de pitch control ontdekt en de house platen die toen erg in trek waren bleken enigszins vertraagd nog prima dansbaar. Met een vleugje Electronic Body Music (EBM- denk aan bands als Neon Judgement en Front 242) en niet al te diepzinnige teksten erbij was een nieuw genre geboren.

Echt lang heeft het feestje niet geduurd (New Beat werd Acid, ging daarna over the top, en heeft zelfs nog wat Top 40 hitjes opgeleverd) maar wat er destijds aan New Beat is gemaakt en uitgebracht blijkt anno 2009 nog best te pruimen. Vooral op lange autoritten doen lange mixes het erg goed. Load bijvoorbeeld deze eens down van DJ Mixomotosis. Het begint met "The Sound of C" van The Confetti's, maar al snel komen klassiekers als "Euroshima Wardance", "Anal Acid" en "The Golden Shower" voorbij.

Ook deze, eveneens van Mixomatosis, is erg prettig. Vrij in het begin zit Zsa Zsa LaBoum's "Something Scary"; (eentje die ik nog op 12" heb staan) en het wordt tijd met terugwerkende kracht toch maar eens de platen van Lords of Acid aan te schaffen. "I Sit on Acid" is misschien wel de ultieme New Beat plaat. Vet, ranzig en verschrikkelijk verslavend. I wanna sit on your face!.

Cratediggin' in Tokyo

2009-09-04T10:04:00.002+02:00

Eindeloos platenwinkel-in-platenwinkel-uit. Grazen in bakken met obscure hoezen, net die ene vinden die je al heel lang zoekt. Zo ging dat, twintig jaar geleden, op iedere vakantiebestemming. Londen was het mekka voor iedere muziekgek, met straten vol platenwinkels in Soho, Nottin Hill Gate en Camden Town. Kom je daar tegenwoordig tref je alleen nog wat desolate resten aan van wat ooit -letterlijk- Swingin' London was.

Op een recente trip naar Japan herleefde oude tijden - al decennia lang niet meer zoveel platenzaken bij elkaar gezien, en van uitsterven lijkt geen sprake te zijn. Wereldwijd zijn alle Tower Records en HMV's uit het straatbeeld verdwenen, maar in Japan staan beide ketens nog fier overeind en kom je ze in iedere stad tegen.

En zoals gebruikelijk met de grote ketens zwermen de kleine onafhankelijke platenzaken er omheen (weet je nog, dat steegje achter de Virin Megastore in London waar Sister Ray zat?). Met name de wijk Shibuya in Tokyo is vergeven van de platenwinkels - tientallen in een handje vol steegjes. Ieder met een eigen specialisme en eigen uitdagingen. Want ga maar eens op zoek naar een artiest als een winkel heeft besloten alle bordjes met namen enkel in Japanse karakters weer te geven.

Het vinden van de winkels is ook een feest. Hoe vooruitstrevend de Japanners ook mogen zijn, het is nooit in ze opgenomen om het fenomeen straatnamen, laat staan huisnummers, in te voeren. Zo beschrijft een (nogal achterhaalde) site een route langs een aantal platenzaken in Shinjuku (ook leuke wijk) aan de hand van een aantal foto's en beschrijvingen. "Achter dit gebouw met het Canon reclamebord zie je een stalen trap en op de tweede verdieping aan het eind van de gang rechts zit..." (Mocht je op deze routebeschrijving stuitten: het Canon billboard is inmiddels verdwenen).

Het beste is maar op zoek te gaan naar de ketens en dan te gaan ronddolen. Je mist waarschijnlijk de winkeltjes die zich op de 8e verdieping van een woonflat bevinden (en zich alleen bij de deur met een Japans naambordje kenbaar maken), maar het schijnt dat de meeste Tokyoinezen ze zelf ook niet kunnen vinden. Mis in ieder geval niet Manhatten Records, DiskUnion (meerdere filialen in Tokyo) en Recofan, misschien wel de beste van allemaal: een onvoorstelbaar grote collectie J-pop (alleen al een feest om door de bizarre hoesjes te bladeren), heel veel (2e hands en nieuw) vinyl (Japanse uitgaves van westerse albums met obi-stripjes voor rond de 8 euro per stuk) en vrijwel alles wat op CD in welk genre dan ook te krijgen is. Paden tussen de bakken zijn op Japanners afgestemd, dus je beweegt je zijdelings schuifelend langs de eindeloze rekken en blijft constant met je rugzak overal achter haken, maar dat heeft ook zo z'n charme.

Senor Francey's Summer Mixtape

2009-08-01T15:51:00.002+02:00

Bijna op vakantie, snel nog even de iPhoned volgestauwd met verse deunen (en een stel minder verse die toch nog leuk blijken) en voor de thuisblijvers een nieuwe podcast (format formerly known as mixtape...) in elkaar geknutseld.

54 minuten in iPod-friendly mp4 formaat, met een exclusively eclectic mix die je hier kunt downloaden.

Achtereenvolgens: Intro, FGTH, Emiliano Torrini, Prinzhorn Dance School, Long Blondes, Nurse with Wound, Linda Evangelista, Fagget Fairy's, Lady Sovereign, The Baronet, Minut & Mandkini, Michael Jackson, Indeep, Tom Tom Club, M.I.S, Trybez, Bollock Brothers, Dandi Wind, Dead or Alive, Brian Eno

Long Live the King!

2009-07-07T21:06:00.003+02:00

De dag na het overlijden van Michael Jackson drong het opeens tot ons door: zonder hem had La La Land nooit bestaan! Een lang verhaal. Misschien iets voor een andere keer. Maar sinds die dag hebben we wel, als eerbetoon, een kartonnen versie van The King of Pop van zolder gehaald en in de winkel gezet. Drie zelfs. En onze etalagepop draagt een 'Dangerous' tour jacket. En een MJ sjaaltje. Uit onze prive collectie en niet voor de verkoop. En zonder stapel CD's eronder of kopen!kopen!kopen! bordjes ernaast - dat laten we graag over aan onze collega's die de extra omzet harder nodig hebben.

Ook bij ons gaat de autoradio weer harder als "Billie Jean" of "Don't Stop Til you Get Enough" voorbijkomen. Je kunt geen radio of TV aanzetten of er komen hits van Michael Jackson voorbij. Maar eindelijk gaat het weer om de muziek! En die blijkt tijdloos te zijn. Het is alleen zo jammer dat hij er voor dood moest gaan voordat dit tot iedereen doordrong.

Van de misschien wel miljoenen artikelen die de afgelopen tien dagen over Michael Jackson geschreven zijn vond ik de beschouwing van music industry insider Bob Lefsetz het meest treffend: het besef dat iemand als Michael Jackson zomaar opeens dood kan gaan is raar. Het maakt hem menselijk. Het maakt hem normaal. En dat klopt niet met de mythe. Lees hier het artikel.

Ondertussen hebben we al fans in de winkel gehad die met de kartonnen Michael op de foto zijn gegaan. Muziek en emotie. Dat is waar het in een platenwinkel om hoort te draaien. Michael blijft voorlopig nog wel even deel uitmaken van ons interieur, maar over een tijdje gunnen we hem weer de rust van onze zolder. Welverdiende rust voor de grootste entertainer allertijden. Michael Jackson, R.I.P.

Francey meets Paulo Goude

2009-07-01T22:58:00.003+02:00

Men name Jean-Paul Goude, kunstenaar, vormgever, ontwerper en met neme Grace Jones, zangeres, actrice, generiek fenomeen. Samen opsluiten, negen maanden wachten, et voila: Paulo Goude ziet het levenslicht.

Inmiddels zijn we dertig jaar verder en Senor Francey spreekt Paulo voorafgaand aan concerten in Brussel in Amsterdam, waar bij als percussionist deel uitmaakt van de band van Grace Jones. En passant verzorgd hij met zijn eigen band Trybez ook nog het voorprogramma voor de tournee van mams.

Lees hier het complete interview (in English).

Tickets bij de supermarkt

2009-04-02T09:20:00.008+02:00

Nu artiesten geen droog brood meer kunnen verdienen aan de verkoop van CDs moet inkomen worden vergaard uit live optredens en merchandise. Voor beginnende acts betekend dit keihard werken (of, in het Nederlandse geval, uitkering of subsidie aanvragen), maar het is interessant te zien hoe de grote acts hiermee omgaan. En dan vooral de Amerikaanse, want nog altijd loopt het wereldje daar een paar jaar voor op wat er in Nederland gebeurd.

Tot een jaar of vijf geleden waren bands op zoek naar het sluiten van de juiste deal met een major platenlabel. Tegenwoordig ligt de focus op het afsluiten van de beste ticketverkoop deal.

De zwarte handel in tickets via vage ticketbureautjes is wereldwijd een probleem, maar voor een groot deel ook in de hand gewerkt door de industrie zelf. En door de bands. Wanneer U2 een gage van 120% van de ticketopbrengst vraagt om ergens te komen spelen, kun je als organisator niet anders dan tickets voor de beste plaatsen aan de zwarte markt aan te bieden voor meer dan de officiele kaartprijs. En zo zijn de beste kaarten al verkocht voordat je als sterveling via een website in de grote ticket tombola kunt meespelen voor een plaatsje ergens achterin. Wil je goede plaatsen, ben dan bereid de woekerprijzen in het grijze circuit neer te leggen.

Dan Bon Jovi (bestaan die nog? ja, die bestaan nog). Bon Jovi heeft voor haar komende Amerikaanse tournee een exclusieve deal gesloten met supermarkt keten Wal-mart. Bekend van de lage salarissen en slechte arbeidsvoorwaarden - díe Wal-mart.

Tickets voor Bon Jovi concerten zijn alleen bij de winkelketen verkrijgbaar en dan ook nog alleen in person af te halen. Bestellen via internet of telefoon is niet mogelijk (hier in Nederland zijn we er net aan gewend, in Amerika is het alweer verleden tijd). Dus dat wordt weer ouderwets kamperen voor een deur. Met een Wal-mart outlet voor hotdogs, frisdrank en slaapzakken op de parkeerplaats. En maximaal 2 tickets per persoon, om zwarthandel tegen te gaan. Het klinkt niet eens als een écht slechte deal.

Dan Kiss (bestaan die nog? ja, die bestaan nog). Zelfde idee, maar iets andere voorwaarden. Tickets alleen verkrijgbaar in combinatie met een minimale besteding van US$ 50 aan Kiss merchandise, poppetjes of doodskisten. Kijk, zo duw je je rommel door de strotten van je fans.

Dus, over een jaartje of drie: Frans Bauer tickets alleen te koop bij de Lidl en enkel in combinatie met aanschaf van tenminste 50 euro aan Frans Bauer sjaaltjes, Frans Bauer tegeltjes of op vertoon van een lidmaatschapskaart van de TROS. Het wordt weer gezellig op de parkeerplaatsen bij de supermarkt.

Wendy & Lisa

2009-02-27T13:31:00.005+01:00

Eind jaren 80 waren Wendy & Lisa vooral bekend als muzikale accessoire van dwerg genie TAFKASTAFKAP (the artist formerly known as the artist formerly known as Prince) die nu weer gewoon Prince heet. Het naamloze debuut album uit '87 bevatte de hitjes "Sideshow" en "Waterfall" en met de opvolger "Fruit at the Bottom" scoorde het duo hits als "Lolly Lolly" en "Are you my Baby?". Daarna kwamen nog "Eroica" (1990) en "Girl Bros." (1998), maar toen was het al behoorlijk stil rond de dames.

Dat Wendy & Lisa meer dan de zoveelste dames uit de Prince-stal zijn bewezen ze niet alleen op hun eigen platen, maar ook met productie- en studio werk voor oa. Sheryl Crow, Neil Finn, Joni Mitchell en recentlijk nog Grace Jones. Tussendoor hebben ze ook nog soundtracks voor TV series als Carnivale en Heroes gecomponeerd, maar het werd weer tijd voor een nieuw studio album en dat is er nu.

Zoals zovelen hebben Wendy & Lisa het ook helemaal gehad met platenmaatschappijen en het nieuwe album "White Flags of Winter Chimneys" is dan ook alleen verkrijgbaar via het on-line winkeltje van de Girl Brothers zelf. Dat is leuk voor de fans die ze al die jaren niet uit het oog verloren zijn, maar als argeloze muziekliefhebber ben je in steeds grotere mate afhankelijk van toeval als het gaat om nieuws over nieuws albums - want promotiebudgetten zijn er veelal niet als de boel uit eigen zak betaald wordt en toevallige passanten die je nieuwste werkje in een platenzaak tegenkomen worden ook niet meer bereikt.

In een interview met Rock the Dub komt toevallig een zoekterm voor waar ik mijn RSS-feed reader op laat checken en zo kwam ik op wendyandlisa.com terecht. Het nieuwe album blijkt behalve downloadbaar ook op CD en als 180 grams gekleurd vinyl beschikbaar te zijn. Maar alleen on-line en alleen in combinatie met de downloads en de CD. Voor $50 inclusief verzending.

Ik snap de frustratie met platenlabels wel, maar een plaat als deze zou in een platenzaak 20 euro kosten. Al dan niet met een download coupon of CDtje erbij. Eigen beheer is leuk en begrijpelijk, maar valt of staat met het bereiken van je doelgroep en de bereidheid om een complete bundel aan te schaffen terwijl je alleen de LP wilt hebben. Het zou zonde zijn als de zolder van Wendy en de kelder van Lisa vol blijven liggen met onverkochte platen en CDs omdat te weinig toevallige passanten al klikkend op wendyandlisa.com terecht zijn gekomen. En dat zou jammer zijn, want hij is de aanschaf waard.

...en luisteren maar:

The Danish Spektacular

2009-02-01T14:21:00.007+01:00

Met "B/W vs Technicolor" leverde het Deense Spektre vorig jaar een plaat af die moeiteloos m'n "Top 10 van 2008" lijstje haalde. Originele retro - dat klinkt tegenstrijdiger dan het is. De surfy-soundtracks van Spektre hoorde je voor het laatst bij per definitie foute films in de jaren 70 en 80. Bij het beluisteren van de plaat gieren de Italiaanse politie auto's en slijmerige 3-koppige marsmannetjes door je hoofd en net als destijds met de platen van Goblin of de muziek bij Baretta werkt de muziek zelfs beter zonder beelden.

Tocado Records, ondertussen een van de sympathiekste labels in Nederland (want het draait er zowaar nog om muziek en originaliteit!) haalde de band naar Nederland voor een viertal shows, waarvan eentje geheel in stijl voor de medewerkers van het Internationaal Filmfestival Rotterdam. Daar waren we niet bij, wel bij de reprise in de Rotterdamse Exit.

Spektre live blijkt een verrassing: 6 man/vrouw sterk, zonder laptops (en zelfs zonder theramin) die heerlijk relaxed hun ding doen. De tracks van het album klinken live net zo spannend als op plaat en de yet unreleased tracks doen verlangen naar meer. Op hier een daar een ow-ah na is alles instrumentaal met oog voor details op percussie, keyboards, bass en gitaar. Hier staan mensen die het leuk vinden om te spelen. Nu nog wat meer mensen erbij die het leuk vinden om naar te luisteren en Spektre kan de festivals af gaan. Maar eerst komen ze tegen de zomer nogmaals Nederland aandoen - gaat dat zien (voordat Tarantino ze tegen het lijf loopt en ermee vandoor gaat...)

"Bronson Beat" live @ Exit:

Wartaal column Paard van Troje

2009-01-16T11:32:00.005+01:00

Column geschreven voor het programmaboekje van het Paard van Troje. In de februari editie vanaf echt papier te lezen, maar hier, zoals dat bijna hoort, alvast de uitgelekte versie op internet:

Ooit moest je er de deur voor uit. Weer en wind trotseren, om uit duizenden platen net die ene te pakken die je móest hebben. Je muzikale honger stillen was een taak op je 'to do-list', een agendapunt voor de vrije zaterdag. En na die noeste arbeid was het zitten en genieten. Zowaar een hobby!

Tegenwoordig ben je al ouderwets als je tienduizenden liedjes met je meedraagt op je iPod - muziek trek je on-demand uit het luchtledige: unlimited abo'tje, genre kiezen waarvoor je onderweg naar nergens in de mood bent en de computer doet real time de rest. Muziek trekt als neuzelend behang voorbij in plaats van zich een plek te veroveren in hart en harses.

Zo snel als de ontwikkelingen rond aanschaf en beleving van muziek gaan, zo ouderwets gaat het er nog steeds aan toe bij concerten. Het oud-Hollands Nachtje Blauwbekken voor de deur van het postkantoor is vervangen door urenlang zouteloos "reload" klikken op je computer, maar voor een concert moet je toch nog steeds een hele avond uittrekken en de rituelen doorstaan:

Je komt te vroeg, de band begint te laat. Ter meerdere glorie van de hoofdact moet je je door een voorprogramma heen worstelen/drinken, waarbij steevast bij de mededeling "this is our last song" het collectief applaus pas echt uit de tenen komt.

En na een half uurtje ombouwen, mannen met afgezakte broeken die met zaklampen zwaaien en alles wat los ligt met ducktape vastplakken begint het dan eindelijk. Echte muzikanten, die spelen wat zíj vinden dat jíj op dat moment moet horen. Vingers plukken snaren. Stokken slaan vellen. Vuisten rammen toetsen. Stembanden zwellen op, aders staan op knappen. Geklap. Gezweet. Geschreeuw. We want more - nog een liedje!

Geluid om de achtergrondruis in je dagelijks leven te overstemmen consumeer je per megabyte, ingekocht bij een breedbandboer. Maar muziek ervaren doe je tijdens een concert. Met passiegenoten. Met synchroon trillende trommelvliezen. Schreeuwen om meer terwijl je weet dat ze toch wel terugkomen. Den Haa-k, I can't hear you! En thuisgekomen zet je de plaat nog eens op.

Limbo-italo

2008-12-29T23:17:00.005+01:00

Onder de noemer Italo Disco is in de jaren 80 een enorme stortvloed aan zompige disco met een Italiaans randje over de dansvloeren gegoten. Met dank aan Radio Stad Den Haag wat als import kanaal gold voor de Silver Pozolli's, Spagna's, Koto's en andere synthesizer brouwsels.

Onlangs kwam ik in een verzamel-zip een mp3tje tegen met de titel "Il Veliero". Het kwam me bij beluistering vaag bekend voor - vast wel eens gehoord 25 jaar geleden, maar voor de rest geen rinkelend belletje. Wel een erg fijne beat. Heeft iets italo-erigs. Nog maar eens gestart. En nog eens.

Na wat gegoogle ontdekt dat het een cover is van de Italiaan Lucio Battisti, die het in 1976 opnam en uitbracht. De ontdekte "Il Veliero" blijkt van The Chaplin Band te zijn, all the way from Maastricht. Inmiddels ook de 12 minuten durende 12" versie gevonden (doet op vinyl tussen de 50 en 75 euro, dus ik houd het maar even bij een digitale versie tot ik een betaalbaar exemplaar tegen kom). Het origineel verschilt niet eens zo gek veel van de Chaplin Band versie, al is die laatste meer Italo dan het Italiaanse origineel. Al zullen Italo puristen het vanwege de Limbo-afkomst waarschijnlijk niet eens Italo vinden.

Al met al een niet uit het hoofd te verbannen bassloopje in twee varianten (met onechte video's, helaas) :

Originele "Il Veliero" van Lucio Battisti:

Cover van The Chaplin Band:

Album Top 10 2008

2008-12-06T11:14:00.013+01:00

He, lekker, eind van het jaar - lijstjes tijd! Eerst, zoals dat hoort, een beschouwing-in-een-zin: "'t was geen slecht jaar, maar om nou te zeggen dat er spectaculaire nieuwe bands of genres zijn ontstaan... niet echt". Dan nu, without further ado: Een volstrekt subjectieve top 10 album lijst over 2008 in omgekeerd evenredig aflopende volgorde, met onderbouwing in heldere, compact geformuleerde zinnen zoals het hoort.

1. Lykke Li - "Youth Novels"
Is het electro? folk? zweeds? vreemd? bijzonder? cool? hot? Het is in ieder geval al het voorgaande- Lykke Li, een Zweedse Bjork met kazoo en een randje hippie-ness die in geen enkel hokje te proppen is.
Top song: "Dance Dance Dance". Clipje hier.

2. Hercules & Love Affair - "Hercules & Love Affair"
Disco is nie dood nie! DJ-ende discofreak vind aansluiting bij Anthony en James Murphy's DFA label en blaast old-skool disco nieuw leven in.
Top song: "Blind". Clipje hier.

3. Grace Jones - "Hurricane"
Amazing Grace is back. Op het album bijgestaan door lieden als Sly & Robbie en Brian Eno. Een klein inzakkertje tegen het einde, maar dat mag de pret niet drukken. In 2009 overal op podia te zien, zelfs in Amsterdam. Gaan!
Top song: "William's Blood". Clipje hier.

4. Spektr - "B/W vs. Technicolor"
Het Deens Spektr (niet te verwarren met de Franse black-metallisten) heeft zo haar eigen manier van teruggrijpen op de jaren 80: verpakt in de De Mooise Hoes Van Het Jaar klinkt "B/W vs Technicolor" als de soundtrack bij hele slechte 80's B-movies die godzijdank nooit gemaakt zijn. En nu maar hopen dat ze in 2009 naar Nederland komen voor optredens. Uitgebracht op het Rotterdamse Tocado label.
Top song: "The Goat Legged Fella". Clipje "Things that go Bump in the Night" hier.

5. Ting Ting's - "We Started Nothing"
Met neme een drummer, een zingende gitariste en een backing track. Zet het spulletje op een podium en u heeft the Ting Tings. En ze hebben nog een leuke plaat gemaakt ook. Fris, vrolijk, meer 'ah-ah-ahs' dan Franz Ferdinand en vooral drums, drums, drums, drums, drums.
Top song: "Great DJ". Clipje hier.

6. The Long Blondes - "Couples"
Gewoon een lekkere alternatieve indierock plaat met een vleugje electronica. Dat zuchtmeisjes ook buiten Frankrijk bestaat bewijzen the Long Blondes met "Too Clever by Half". Een van de weinige platen waarbij de uitgebrachte singles de minst interessante nummers op het album zijn.
Top song: "I'm Going to Hell". Clipje "Nostalgia" hier.

7. Sons & Daughters - "This Gift"
Schots indierock kwartetje maakt de aanstekelijkste gitaarplaat van het jaar. Sons & Daughters snappen hoe een pakkende single moet klinken.
Top song: "Gilt Complex". Clipje hier.

8. Last Shadow Puppets - "Age of the Understatement"
In het jaar waarin de beste Engelse bandjes uit Amerika lijken te komen, bewijzen de Last Shadow Puppets (1 deel Arctic Monkeys met een flinke scheut Rascals) dat Beatle-kapsels, harmonieuze samenzang en violen best hip zijn. Groots en meeslepend.
Top song: "Age of the Understatement". Clipje hier.

9. Ladytron - "Velocifero"
Electropop is anno 2008 echt wel voorbij. Maar Ladytron krijgt het met dit 4e album toch weer voor elkaar een plaat te maken die spannend en hier en daar zelfs moeilijk kllinkt. Paar keer goed luisteren om hem te kunnen waarderen. Het live geluid van Ladytron is nog altijd hopeloos omdat alles door een galmende echo-machine gaat, maar de plaat is de moeite waard.
Top song: "Runaway". Clipje hier.

10. Dan le Sac vs Scroobius Pip - "Angels"
Beat poet Scroobius Pip rapt over de bizarre beats van laptopper Dan le Sac. Eerst kennismaing was "Thou Shall Always Kill" en op het afgelopen zomer uitgekomen album wordt het nergens beter dan die ene track. Toch een heel verfrissend white boys hiphop album met teksten die net even verder gaan dan wat in het genre gebruikelijk is - "the Beatles were just a band".
Top song: "Thou Shall Always Kill". Clipje hier.

MGMT's "Oracular Spectacular" had qua songs makkelijk de top 10 kunnen halen... als de plaat niet zo ongelofelijk belabberd had geklonken. Volledig kapot gemastered om vooral het mp3-volk maar tevreden te houden - alle dynamiek (hoog en laag) is verdwenen, alles klink even hard en vlak. Totaal onbeluisterbaar op CD en LP en dus gediswalidficeerd voor de eindlijst (alsof het iemand ook maar iets zou kunnen schelen ;-)

Popquiz 2008

2008-12-05T10:50:00.008+01:00

Het was weer tijd voor de jaarlijkse Verkeer en Waterstaat popquiz in Utrecht. Wegens 'een paar keer te vaak in het winnende team gezeten' gediskwalificeerd voor deelname, maar wel gepromoveerd tot Evil Genius - en de hele quiz deze keer in elkaar mogen zetten. De ingredienten zijn ieder jaar hetzelfde - jaren '60 tot heden, alle mogelijke genres, mash-up platenhoezen, wel heel erg korte geluidsfragmentjes, rode draden, blokkerige YouTube filmpjes en proberen zoveel mogelijk "shit, hoe heet 'ie ook alweer"-vragen in te bouwen. Met als hoogtepunt bij het doornemen van de goede antwoorden aan het eind van de avond de zelfverwijtende "oh ja, 'tuurlijk!" zuchten uit de zaal.

Benieuwd naar de vragen? De complete popquiz in tekstformaat (zonder filmpjes, geluidsfragmenten en de meeste foto's) staat hier: VenW Popquiz 2008.

Achterliggende missie bij het samenstellen van een popquiz is het kennis laten maken van de deelnemers met vergeten juweeltjes uit de pophistorie. Zo was daar ooit in Finland het duo Armi & Danny, waarbij Danny de manspersoon is, en Armi ooit Miss Finland was en ondertussen dood is:

Hercules & Love Affair

2008-11-28T10:41:00.005+01:00

"I love turkeys. I love stuffed turkeys. I love my turkey. I love to stuff my turkey!"

Kim Ann van Hercules & Love Affair legt op de dag van het Amerikaanse Thanksgiving nog eens fijntjes uit waar Thanksgiving nou precies om draait. Het is exact 0:00 als de band het podium oploopt - ze zouden eerder spelen, maar Franz Ferdinand kwam een try-out doen in de Rotterdamse Watt en dus werd H&LA verschoven naar de nacht. En daar horen ze ook eigenlijk thuis. Zo moet het geklonken hebben destijds op de disco-avondjes in Studio 54.

Het concert heeft de vorm van een live DJ set - 45 minuten lang worden non-stop de meeste tracks van het debuut album gespeeld, aangevuld met "Classique", de eerste 12" van Hercules & love Affair. Natuurlijk zit instant-klassieker "Blind" in de mix en alles wordt door de 8-koppige band naadloos aan elkaar gespeeld. En wat voor band! Een twee-toeters-tellende horn section, een uit een 70s blaxploitation film weggelopen bassist, een drummer, een keyboarder en de drie kopstukken: voornoemde Kim Ann, die liever een jongetje was geweest, Nomi Ruiz, die liever een meisje was geweest en een zeer overtuigend gelukte daad bij het woord heeft gevoegd en Hercules himself, Andy Butler.

Doet op het album Antony (hij van The Johnsons) nog mee, op het podium is hij er niet bij en dat lijkt de band alleen maar ten goede te komen. Het swingt en het dampt en de dames nemen probleemloos de vocalen die op plaat door Antony verzorgd worden over. In de toegiften een nieuw nummer waarbij een good 'ol vocoder uit de digitale kast getrokken wordt (en daarmee de invloed van Yarbrough & Peoples wel heel duidelijk wordt) en als afsluiter "Hercules Theme".

Ze hebben eerder dit jaar wat festivals gedaan (en daarvoor wisselende kritieken gekregen), zojuist een toer als voorprogramma van Roisin Murphy afgerond en tussendoor wat clubgigs als deze - ik vraag me af of de band ooit nog terugkomt; het grote publiek wordt maar niet bereikt, 8 man/vrouw (en combinaties daarvan) overvliegen kost een vermogen maar oh wat jammer als het hier bij blijft. Hercules & Love Affair is een live sensatie en verdiend het om heel, heel groot te worden.

"Hercules Theme" live:

Vive le Residents!

2008-11-28T09:58:00.008+01:00

The Residents. Volgens Wikipedia "een van de best bewaarde geheimen uit de pophistorie", omdat niemand weet hoe de leden er zonder vermomming uitzien of wie nou eigenlijk de bandleden zijn. Doet er ook niet zo veel toe, The Residents hebben in de bijna 40 jaar dat ze bestaan een hele reeks projecten gedaan en een stapel platen uitgebracht, zonder daar ooit een groot publiek bij gevonden te hebben. Ze doen waar ze zin in hebben en onder het mom van kUnst waar je een grote U tegen zegt, komen ze weg met bizarre Elvis covers, een Hank Williams/Michael Jackson mash-up in de tijd dat mash-ups nog uitgevonden moesten worden, een "Third reich Rock & Roll" project en anno 2008 met een schreeuwende malloot in achtereenvolgens een tapijt en een konijnenpak.

Ja, want Harvey is kwijt. Weg. Voor het laatst gezien in Matmos, Griekenland. Of was het Matmos, Arkansas? Harvey is in ieder geval verdwenen en zijn broer, op tournee met The Residents, verteld het verhaal over zijn zoektocht. Een zoektocht die zich beperkt tot de laptop van Harvey en internet. We krijgen filmpjes en emailtjes te zien van mensen die tips hebben over de verdwijning van Harvey. Inclusief Nigeriaanse oplichters spam, waar, zoals het een echte musical betaamd, direct een vrolijke deun over wordt ingezet:

Als band verdwijnen The Residents (nu eens niet getooid met oogbollen, maar verkleed als gemuteerde konijnen uit Erik of het klein insektenboek) naar de achtergrond; met z'n viertjes in een halve bol gepropt begeleiden ze het verhaal van de verdwenen Harvey met -voor Residents begrippen- rustig muzikaal behang. Tot ongeveer de helft van de 2e act is het allemaal redelijk goed te volgen, daarna barst de hysterie los en raakt naast Harvey ook de draad zoek. Geeft het nog? Neen.

Erg bijzonder om eindelijk The Residents eens hun ding te zien doen - jammer dat ze alleen "The Bunny-Boy" doen en niet ook nog wat uit de rijke historie voorbij laten komen in een derde act ("toegift" zoals dat bij conventionele bands heet) - zo vaak treden ze nou ook weer niet op, en het voelt toch wat magertjes aan op deze manier.

Nog even over die "mythe" - anno 2008 is het gewoonweg onmogelijk om je identiteit geheim te houden, helemaal als je een touring band bent. Geen vliegtuigmaatschappij laat je verkleed als konijn of oogbol instappen en iedere zaal -in ieder geval in Nederland- waar je speelt vraagt kopien van paspoorten voor in de boekhouding. Op internet lijken alle clues over de identiteit van The Residents stelselmatig verdwenen, verdraaid of anderzins in mist gehuld. Werkt de band met strenge contracten en zwijgplicht clausules, of zijn de fans de enige die van niets weten en dat graag ook zo willen houden ? Ach, wat doet het er toe. Harvey is pleitte en dat is al vervelend genoeg voor de man die van The Residents te horen kreeg dat z'n verhaal wat saai werd en dat ' ie zich daarom maar in een konijnenpak moest hullen. Een fraai staaltje post-modern muziek-theater.

Nikita

2008-11-19T23:28:00.004+01:00

Ik weet nog dat ik Hey Nikita voor het eerst zag. Meisje-met-gitaar-en-drumster in een hoekje in een fijn rookvrij (ja, toen al) cafe in Den Haag. Het zal tijdens het Langweiligkeit festival geweest zijn, moet haast wel. Publiek bestond uit vrienden en bekenden en toevallige passanten. Een klein gezelschap, maar laaiend enthousiast. Dat eerste nummer: lang intro, 1 coupletje en toen dat abrupte einde. Stop. Wat een opbouw, wat een durf.

Bleek achteraf de soundcheck te zijn, maar who cared? De set zal een half uur geduurd hebben - geen titel onthouden, maar wat fris en leuk en origineel! En ook wel fijn om bij een festival als dit eens wat anders te zien dan zwetende krakerstypes die voorovergebogen over een mengpaneel de schuiven verroesten met afdruipend zweet.

De doorbraak volgde vrij snel hierna - en ik betrap mij er nog vaak op tijdens feestjes te verhalen over Toen Die Keer in November in September met 40 man; "Ik ken Hey Nikita nog uit haar begindagen als model voor een bevriend kledingmerk" - doet het altijd goed; alsof je verteld bij Prince in het Paard van Troje geweest te zijn of bij de Stones in het Kurhaus.

En ach, de rest is history. Hey Nikita, vernoemd naar het liedje waarbij in de clip fotomodel Anya Major moest doorgaan voor een jongetje met een bontmuts (en Elton John maar beweren dat 'ie niet wist dat Nikita toch echt alleen een jongensnaam is...) - waar heeft ze ondertussen nog niet gespeeld ? Fans all over the world en headliner op ieder festival.

En toen kwam ik opeens dit tegen in de ouwe YouTube archieven: Hey Nikita, way back, live in dat cafe in Den Haag... "with eyes that looked like ice on fire", zoals Elton zou zeggen...

Verhalende clips

2008-11-11T11:24:00.005+01:00

Muziekvideo's zijn niet meer wat het geweest is. Enige connectie met het bijbehorende geluid ontbreekt: clips zijn óf über-kunstzinnig óf dermate cliché-matig van opzet dat ze achter ieder pop- of rap deuntje gedraaid kunnen worden. Wat is er toch gebeurd met clips waarin het filmpje het verhaal van het liedje ondersteunde? "Thriller" van Michael Jackson, of "Jeanny" van Falco - mini-speelfilms waarbij het verhaal uit het liedje leterlijk verbeeld werd in de clip.

Maar zo af en toe kom je zo nog tegen. Clips die precies visualiseren wat er in het liedje gezongen wordt. Wat een verademing :-)

Cyndi rocks!

2008-11-07T10:59:00.007+01:00

Bij sommige artiesten vraag je je wel eens af of ze nog wat doen of dat ze uberhaupt nog leven. Bij nog meer artiesten vraag je je dat helemaal nooit af, simpelweg omdat je ze compleet vergeten bent.

Zo was daar ooit, mid-80's, Cyndi Lauper. Paar grote hits ("Girls Just Wanna Have Fun", " Time after Time", "True Colours") en daarna eigenlijk niets meer. Tot de wet van de synthese, om er maar eens een new age draai aan te geven, binnen 1 week mijn oog liet vallen op een aankondiging van een concert van Cyndi in Amsterdam, Cyndi te gast was in de show van Graham Norton en onze 'San Francisco connectie' Cyndi persoonlijk bleek te kennen.

Op naar de Melkweg dus. Zou het de grote of de kleine zaal zijn? Komt hier iemand op af? Is Cyndi leuk? Bij Graham Norton bleek ze al erg geestig (piepstem met zwaarste 'Noo Yawk' accent ooit gehoord) maar geen idee wat te verwachten.

Nou, Cyndi rocks! Gehuld in lederen outfit, voorzien van stevige rockband en gewapend met een verrassend sterke setlist denderde ze ruim vijf kwartier over de podium van de grote zaal - een vrijwel uitverkochte grote zaal zelfs! Cyndi vergeten zijn lag dus aan mij. De drie hits die ik me herinnerde bleven tot de toegiften bewaard, maar ze bleek vaker in m'n geheugen voor te komen - Natuurlijk, "She Bop" was ook van Cyndi... en "Drove all Night"... en "Change of Heart"... en zelfs de nummers van haar onlangs uitgekomen album "Bring ya to the Brink" waren leuk!

Cyndi blijkt een gay-icon te zijn (getuige de gil-nichten die ons omringden) maar vooral een doorgewinterde diva - ze speelt gitaar, dulcimer ("gitaar op een plankje"), heeft zo d'r nukken als dingen niet goed gaan, stampt op blote voeten rond, kan zo af en toe geen maat houden, maar wat maakt het uit... 55 jaar jong en still rockin'. Gokje: parkpop 2009? Not just for girls that wants to have fun!

Niet naar AC/DC

2008-10-22T18:02:00.004+02:00

Vrijdag 13 maart gaan we niet naar AC/DC. Ze spelen in Ahoy, vooralsnog eenmalig (ze schijnen van de zomer in stadions te gaan spelen) voor een publiek met snel internet, een hoop geluk of geld teveel.

Het nostalgisch voor een postkantoor bivakkeren om als eerste tickets te kunnen bemachtigen voor een groot concert is voorgoed verleden tijd. Concertpromotor LiveNation (aka ClearChannel aka Mojo) heeft besloten dat alleen nog mensen met snel en betrouwbaar internet in staat gesteld mogen worden om begeerde kaarten aan te schaffen. Plebs met inbelaccountjes of mensen die alleen op werkdagen in de baas z'n tijd internetten (en derhalve thuis geen internet aansluiting hebben) willen ze namelijk niet bij AC/DC hebben. En vanaf 1 januari liever ook niet meer bij andere concerten, want vanaf die datum wordt de voorverkoop van concertkaarten alleen nog maar via Internet geregeld. En dat alles om het voor de concertganger makkelijker en veiliger te maken en om zwarthandel tegen te gaan...

Of je nou al uren van te voren op de site rondhangt of bij aanvang om 10:00 precies, het is een grote loterij geworden waarbij -he, hoe kan dat nou - opkopende woekerprijs hanterende bureautjes alle mogelijke kaartjes in veelvoud hebben kunnen bemachtigen. De zwarthandel tiert welig (300-400 per ticket, googled u maar), de fans hebben geen schijn van kans en makkelijker is het er nou niet bepaald op geworden: de webservers van TicketService begeven het immers, tegen niemands verwachting in, bij ieder concert waar een meer dan gemiddelde belangstelling voor is.

Na an-der-half-uur naar een tergend langzaam voortschreidend balkje gestaard te hebben was ik er eindelijk doorheen afgelopen zaterdag. Hoopvol op 2 tickets geklikt voor de "nog best beschikbare plaatsen" (laat de keuze voor het juiste vak schouderophalend aan TicketService over, want als ik eerst nog moet uitzoeken hoe het zicht vanaf " Ring vak J1-10" is volgt vast een time-out). Zonder enige hoop op een goede afloop bevestig ik mijn keuze... en krijg gelijk: we gaan niet naar AC/DC.

Amy MacDonald – best sneu

2008-10-18T11:33:00.003+02:00

Eind maart van dit jaar stond de Schotse zangeres Amy MacDonald in de kleine zaal van Paradiso voorprogramma te zijn. Nu, een half jaartje later, headlined ze in een uitverkochte Melkweg en over een paar weken doet ze het nog eens dunnetjes over in de HMH. Het kan snel gaan.

Met haar debuut CD “This is the Life” gooit ze in heel Europa hoge ogen en de twee singeltjes die tot nu toe van haar zijn uitgebracht doen het ook best goed. En die plaat is ook echt goed – popsongs, Schots accent, zo hier en daar rockt het zelfs. Jaarlijstjes werk.

Maar dan Amy op een podium… Amy blijkt niet in staat haar eigen gitaar te stemmen, dus tussen ieder nummer door holt een roadie het podium op om haar een vers gestemde gitaar om te hangen. Het wankelen op hoge hakken vergt teveel inspanning om je ook nog eens druk te maken over zoiets triviaals als het op juiste hoogte brengen van een microfoonstandaard – dus ook hiervoor wordt een techneut opgetrommeld.

En dan de muziek… een paar zouteloze nieuwe deuntjes (zelfs de grootste fans staan erbij en kijken er naar), afgewisseld met exact nagespeelde versies van de liedjes op het album. Zelfs het outro van “This is the Life” (nummer stopt, muziek komt nog even terug voor een nabrander) wordt niet uitgebouwd en het enige echte rocknummer op de plaat, “Let’s Start a Band”, valt een zelfde anti-climax ten deel. Waar iedere echte muzikant op dergelijke uitgelezen momenten volledig los zou gaan, slaat by Amy + band de boel morsdood.

Ze lijkt er gewoon geen lol in te hebben. Van de babbels tussen de nummers door is wegens het lage volume in de Melkweg vrijwel niets te volgen voor alles wat 5 rijen of verder van het podium af, of erger, op het balkon staat. De setlist wordt afgeraffeld ("oh ja, ik moet nog iets akoestisch doen... en een cover eigenlijk ook nog, kom laat ik eens in m'n eentje "Dancing in the Dark" doen, hebben we dat ook maar weer gehad") en met rock ‘n’ roll heeft het al helemaal niets te maken. 65 minuten duurt de kwelling voor Amy en dan mag ze d’r tourbus weer in. Op naar de volgende hal met overal doorheen pratende provincialen. This is the Life.

Sharehead: $200 voor een nieuwe CD

2008-09-13T11:56:00.006+02:00

Ben je bereid te betalen voor een nieuwe CD van een van je favoriete bands? En zo ja, hoeveel? Het is de hamvraag waar artiesten en platenlabels mee worstelen deze dagen. Radiohead kon het zich veroorloven een plaat op te nemen om vervolgens proefondervindelijk te ontdekken dat de bereidheid voor muziek te betalen er bij echte fans toch nog wel is. Maar hoe moeten bands met minder grote aanhang zoiets oppakken?

Het Engels/Amerikaanse Tackhead bedacht zeven jaar geleden, na de nodige debacles met grote(re) platenmaatschappijen, dat het shareholders principe misschien wel een goede manier is om een nieuw album te financieren.

Tackhead is niet het eerste de beste bandje - de leden hebben hun sporen ruimschoots verdiend als sessie muzikanten (Seal, Annie Lennox, Rolling Stones, Living Colour, Nine Inch Nails, Sugarhill Gang etc) en ook als Tackhead / Fats Comet / On-U Sound system / The Maffia hebben ze een fanatieke groep volgers. Ze treden nog regelmatig in originele bezetting op, maar het laatste volwaardige studio album dateert alweer van 17 jaar geleden.

Eerder dit jaar werd het shareholders plan weer van stal gehaald - TackHead werd Share-head en de jacht op betaalwillige fans werd op sympathieke wijze geopend.

Hoe werkt Share-head? De band heeft $ 20,000 dollar nodig om een nieuw album op te nemen. Hiervoor zijn ze op zoek naar 100 liefhebbers die elk bereid zijn $ 200 te betalen voor het nieuwe Tackhead album. Eenmaal aandeelhouder krijg je, zodra de plaat begin 2009 klaar is, vijf exemplaren waar je mee kunt doen wat je wilt. Of een nieuwe Tackhead plaat het leuk doet als verjaardagskadootje laat ik in het midden, maar desnoods zet je ze op eBay - het album wordt namelijk pas zeven maanden later voor de rest van de wereld uitgebracht (op CD en via iTunes).

Daarnaast is er voor de aandeelhouders nog een exclusief live album (en daar doe je het als fan voor - Tackhead op plaat is leuk, maar live pas echt spectaculair!), vermelding in het boekje en een heus certificaat van deelname. Ook meedoen doe je hier.

De band heeft zich inmiddels in de studio verschanst en biedt via YouTube een kijkje:

Waarom platenzaken sluiten

2008-08-23T11:54:00.004+02:00

Platenzaken sluiten massaal de deuren en algemeen wordt aangenomen dat dit komt door het gedoogde illegaal downloaden van muziek en de verschuiving van de handel naar het internet. Als we er even vanuit gaan dat De Grote Jongens weten hoe het er voor staat, zijn er echter hele andere redenen.

Eerder deze week maakte Free Record Shop haar jaarcijfers bekend en kreeg voor het eerst in haar bestaan een verlies te incasseren. De tegenvallende cijfers, het verkopen van 49 FRS winkels in Noorwegen en het sluiten van bv. stationskiosken komt allemaal niet door teruglopende verkoopcijfers, maar door tegenvallers bij de invoering van een nieuw computersysteem. Hierdoor werden winkels niet op tijd bevoorraad en konden drommen naar CD's hunkerende consumenten hun geld er niet aan uitgeven. Maar gezellig was het wel, op het hoofdkantoor.

Virgin Megastore -in Nederland destijds vakkundig om zeep geholpen door diezelfde FRS- draait ook al jaren niet al te best.

In Engeland gaat de keten sinds eerder dit jaar onder de naam "Zavvy" door het leven (als in 'Savvy', maar dan met een Z, want de Z is de coolste letter in het alfabet theze dayz) maar de twee flagship stores in New York City - op Union Square en Times Square- sluiten begin 2009 definitief de deuren. En da's jammer, want voor $85 verkochten ze best leuke Britney Spears sweaters en Limb Bizkit wekkers.

De Virgins worden gesloten omdat de huur van de panden te laag is. Een groot vastgoedkantoor kocht eerder beide zaken inclusief de panden en gaat de winkels er nu uitgooien om de panden tegen hogere huren te verhuren. Oftewel: aan de huur van de panden valt meer te verdienen dan aan het complete business model van Virgin Megastores.

Met muziek heeft het ondertussen allemaal niets meer te maken - vastgoedhandelaren doen handje-klap met CD winkels alsof ze in bloemkool handelen en lange termijn afschrijving op ICT middelen is lucratiever dan 'ouderwets' omzet halen in winkels.

Maar goed, de uitverkoop op Times Square begint in februari, dus als de dollar niet al teveel omhoog kruipt kun je daar nog wat koopjes scoren.

Beenie Man

2008-08-22T00:24:00.006+02:00

Aanstaande zaterdag staat zelfuitgeroepen 'King of Dancehall' Beenie Man in het Paard van Troje in Den Haag. Beenie bracht in 1981 zijn eerste singeltje uit (hij was toen 8!) en heeft sindsdien niet stilgezeten. Zoals het een echte Jamaicaan betaamt bestaat het leven van meneer Beenie Man uit toasten (=onnavolgbaar brabbelen), cool rondhangen en natuurlijk trillende achterwerken.

Maar dan wel alleen van vrouwen - want als Jamaicaan ligt daar nou eenmaal je interesse.

In 2004 kwam Beenie Man in opspraak omdat hij in sommige teksten wat negatief over homo's sprak. Een nummer met de zin "I'm dreaming of a new Jamaica, come to execute all the gays" lijkt inderdaad weinig kans te maken om op de volgende Gay Pride vanaf een rondvaartboot gedraaid te worden. Tegelijkertijd hadden andere nummers thema's als anti-apartheid en zijn steun voor de Jamaicaanse vrijheidspartij People's National Party, dus het zijn toch niet alleen trillende billen die het gedachtegoed van Beenie Man bepalen.

Shows werder afgezegd en Beenie ging in de ban. Hij heeft vervolgens excuses aangeboden en was een van de eerste artiesten die de Reggae Compassionate Act ondetekende. Een document waarin de ondertekenaar plechtig belooft geen haatzaaiende teksten op wat voor gebied dan ook nog te bezigen.

De aankondiging van het optreden in Den Haag heeft nog een klein relletje teweeg gebracht. Een VVD fractielid van de Haagse gemeenteraad wilde het optreden maar laten verbieden, want Beenie man zou homo-hater zijn en dat mag niet in een gesubsidieerd podium en al helemaal niet in de stad waar de Nederlandse regering zetelt. Veel korter door de bocht kan het niet.

Het Paard van Troje heeft met een keurige mededeling en verwijzing naar de Reggae Compassion Act gereageerd en vooralsnog gaat het concert gewoon door. En zo hoort dat ook. Als gemeenteraadsleden zich met de programmering van poppodia gaan bemoeien is het eind zoek en kan alles wel gecensureerd worden.

Voor wie ook gaat kijken zaterdag en achteraf toch vind dat 'ie slecht beinvloed is door Mr Been, heeft het Paard van Troje op 19 oktober het Angels of Harlem Gospel Choir geboekt staat. Daar kun je je zonden swingend en zingend opbiechten en zo de tere ziel reinigen. Onder voorbehoud dat zoveel christelijke vrolijkheid niet verkeerd wordt geinterpreteerd door andere geloofsovertuigingen natuurlijk. Want dat zou zomaar een reden zijn om een verbod te eisen.

Ter voorbereiding op zaterdag alvast een clipje van Beenie man ftr Mrs. Ting:

Everything That Happens Will Happen Today

2008-08-19T23:50:00.004+02:00

David Byrne en Brian Eno hebben een nieuwe plaat gemaakt. "Everything That Happens Will Happen Today", heet het ding. Hun vorige duo plaat dateert alweer van zo'n 26 jaar geleden, toen ze met "My Life in the Bush of Ghosts" een knap staaltje jatwerk vertoonde en aan de haal gingen met het idee om authentieke geluiden als samples middels tapeloops te verwerken in muziek. Zonder dank aan Holger Czukay (Can).

"Bush of Ghosts" wist het grote publiek te bereiken en wordt gezien als een van de grondleggers van sampling en vooral clearance (het formeel toestemming krijgen of kopen om een sample te mogen gebruiken). Het was een bijzonder album met "America is Waiting" als een van de hoogtepunten:

En nu is er can ETHWHT. Volgens hedendaags concept niet via de gewone platenzaak te krijgen, maar alleen on-line op de website van de heren zelf. Als digital download voor een eurootje of 6, waarbij je de keuze hebt om tegen geringe meerprijs op 30 november een CDtje of voor een aanzienlijke meerprijs een geinig plastic doosje met daarin het CDtje nagestuurd te krijgen.

Ik ben inmiddels zo ver dat het me niet echt meer kan schelen wanneer meneer Byrne een nieuwe plaat maakt - zijn vroege solo albums waren nog wel bijzonder, maar sinds iemand hem heeft ingefluisterd dat hij best voor singer/songwriter door kan gaan zijn z'n platen om te huilen. De downloads staan inmiddels -legaal- op de harde schijf (klinkt toch net even iets minder dan "het vinyl ligt op de draaitafel"), maar ik heb nog niet de moed gehad er naar te luisteren. En dat geinige doosje heb ik enkel nog voor het compleet houden van de collectie besteld...

Ladies and Gentlemen: Miss Grace Jones!

2008-08-09T23:05:00.017+02:00

"Lokerse Feesten" klinkt als een week lang bier naar binnen gieten in het bijzijn van heel veel Belgen. In lokeren gaan ze echter een stap verder en bouwen ze tussen alle drank lokalen een gezellig ouderwets aandoende kermis (touwtje trekken, ringwerpen, aftandse draaimolens) en zetten ze een podium neer waaromheen sponsoren zich mogen uitleven met reclame uittingen.

Met de sponsorgelden en een legertje lokale vrijwillergers krijgt de organisatie het vervolgens voor elkaar om een line-up neer te zetten waar de grote festivals een puntje aan kunnen zuigen. Zo hobbelden in de Lokerse feestweek bandjes als The Sex Pistols en N.E.R.D. over het podium terwijl de dagkaart prijs maar zo'n 10-12 euro is. Het is dus nog wel degelijk mogelijk om voor weinig geld grote bands te zien.

Vrijdagavond was het tijd voor het zonder twijfel meest bijzondere optreden van de Lokerse Feesten 2008. Wat zeg ik, het meeste bijzondere optreden van het Europese vaste land van deze hele zomer! De rest van het festival seizoen kan worden afgelast, de popzaaltjes kunnen de rest van het jaar op slot. Grace Jones kwam, zag en overwon. Live. 2 uur lang en alles en iedereen verpletterend.

Grace Jones. Levend kunstwerk. Icoon. Uber-Diva. Vamp. MayDay. Man eating machine. Slave to the Rhythm. Ze is inmiddels 60 (!), maar ziet er beter uit dan ooit. Een stem als een orkaan en een begeleidingsband die weet hoe je een beukende mix van reggae en disco een terrein over laat denderen. Eindelijk in het echt gezien - het fenomeen blijkt te bestaan!

En Grace had er zin in. Het was pas het derde concert dit jaar (de eerste op Meltdown, de tweede op een giga-open-air festival, ook in Engeland) maar als dit try-outs zijn beloofd het heel wat voor wat nog komen gaat. Grace is back with a bang en al die tutjes met hun gitaartjes, politiek correcte flauwekul en riot girrrl nonsense kunnen een suf baantje gaan zoek en hun gitaar op marktplaats zetten. Met Stoere Grace op rooftocht is de rest overbodig.

Ze rockt, ze vloekt en tiert tijdens kostuumwissels, ze heeft zonder enige gene geen flauw idee hoe haar bandleden nou precies heten en ze doet met zichtbaar plezier haar ding. Ze nodigt publiek uit op het podium te komen en als iedereen er eindelijk opgeklommen is, springt zij er af om een zegetocht door het publiek te maken.

Vier nieuwe nummers van het aankomende album "Hurricane" en voor de rest blijkt haar complete repertoire tot en met "Slave to the Rhythm" uit alleen maar tijdloze klassiekers te bestaan. Songs als "Love is the Drug", "La Vie en Rose" en toegift "Warm Leatherette" zouden in de handen van ieder ander covers zijn, maar als Grace ermee aan de haal gaat worden het HAAR songs en hebben Roxy music, Edith Piaf en The Normal het nakijken.

Ranglijstje? Ok, simpel: Beste concert ooit bijgewoond.

Paar clipjes gemaakt, dit is er een van (nieuwe track "Corporate Cannibal"):

En "La Vie en Rose":

Ohja, voorprogramma was Macy Gray. Hmm? ja, ook leuk.

Lio Los

2008-07-31T14:41:00.006+02:00

Lio, de zangeres (niet te verwarren met de chemische formule 4Li+O2 → 2Li2O natuurlijk), had begin jaren 80 hitjes met "Banana Split" en "Amoureux solitaires". Zo af en toe hoor je met name dat tweede deuntje nog wel eens langskomen (zo werd het voorafgaand aan het concert van The B-52's ook nog gedraaid) en dan blijft het weer drie dagen in je hoofd zeuren.

Belgische Lio (die eigenlijk Wanda Ribeiro de Vasconcelos heet en Portugees is) blijkt na "Amoureux Solitaires" nog een hele lijst pogingen-tot-succes te hebben ondernomen, onder andere met de heren van The Sparks. Naast een boxset vol met CDs heeft ze ook in diverse films gespeeld en momenteel is ze jurylid in Nouvelle Star (de Franse Idols). Zo'n beetje het hoogst haalbare tegenwoordig. Volgens HaarSpace treedt ze ook nog steeds op, maar natuurlijk nooit in Nederland.

De originele "Amoureux Solitaire" klinkt alsof het op één casiootje gemaakt is, maar in 2007 bleek er een compleet orkest voor nodig te zijn om het ten gehore te brengen. En vier ongelijk dansende chippendales, natuurlijk.

Radio Hoofd

2008-07-27T13:08:00.005+02:00

Ooit, in 1985, was "Radio Head" slechts de titel van een van de mindere nummers op het album "True Stories" van Talking Heads. Toen kwam er het bandje wat de titel van het nummer eigen maakte en Radiohead was een feit. Het begon ironisch met het hitje "Creep" en ondertussen in Radiohead uitgegroeid tot een van de grootste bands die er rondlopen.

Vorig jaar bood de band haar laatste album "in Rainbows" nog gratis aan op internet, drie maanden voordat de platenzaken de kruimels mochten oplikken met de verkoop van de CD en LP (overigens een zeer goed verkochte LP, dus het concept 'weggeven en er zijn altijd nog wel fans die de plaat kopen' blijkt deels te werken, al is de CD aan de straatstenen niet te slijten).

Maar het kan natuurlijk altijd nog gekker, dus het was tijd voor Radiohead om een video te maken zonder er video aan te pas te laten komen. "House of Cards" - wat je als je Radiohead heet natuurlijk in de beste "Speaking in Tongues"-traditie schrijft als "Ho_us e of/ card_s" - is alleen on-line te bekijken en er is geen lamp of camera aan te pas te komen. Maar natuurlijk wel geometrische informatica en Velodyne Lidar voor de 3d beelden. Wat dat ook moge zijn.

Je hebt er wel een flinke dosis geduld voor nodig voordat het ding geladen is, maar dan heb je ook wat om fijn met je muis in aan te rommelen, Google host ' em en hier istie.

Notteru Ondo

2008-07-26T20:05:00.007+02:00

"Snow Cake" is een film van een paar jaar geleden met in de hoofdrollen Sigourney Weaver en Alan Rickman. Alleen daarom dus al de moeite waard, met ook nog eens een goed verhaal (man neemt liftster mee, auto wordt geramt door vrachtwagen, meisje overleefd het niet, man gaat moeder van overleden meisje opzoeken, moeder blijkt authistisch en ietwat lastig in de omgang, en nu dochterlief dood is, wie moet nou op dinsdag het vuilnis buiten zetten?)

Ok, moet je gezien hebben. Maar goed, ergens halverwege -tijdens de wake- gaat moeders al dansend uit haar dak op een Japans schreeuw liedje. De aftiteling is er onduidelijk over, dus vandaag stevig aan het speuren geweest. Onbekende liedjes van schreeuwende japanners maken immers onrustig en moeten derhalve gevonden worden.

Het nummer blijkt "Notteru Ondo" te heten, wat Japans is voor "Good Rhythm" en dat dekt de lading aardig. De band heet The Drifters, wat het zoeken niet makkelijker maakt vanwege het Amerikaanse soulgroepje met dezelfde naam, iets meer hits en daardoor betere Google ranking... Uiteindelijk een stoffig en krakend MP3tje gevonden op Rapidshare en ook een -verkorte- versie op YouTube, voorzien van dansende anime-meisjes die in ieder geval een stuk beter klinkt:

Nu alleen nog de 7" single zien te vinden, want die schijnt te bestaan...

Ondertussen doet de combi Goede Film / Gek Liedje terug denken aan "Jaan Pechechaan Ho" van Gumnaam - destijds ook wezenloos naar gezocht, tot het clipje gewoon op de DVD tussen de extra's bleek te staan. Een fragent uit een Bollywood film, gebruikt in "Ghost World" uit 2001:

Dance this Mess Around!

2008-07-20T10:02:00.003+02:00

Na Devo en Tom Tom Club nog maar eens wat 80's helden gezien - The B52's speelden voor het eerst in 12 jaar in Nederland en daar moesten we natuurlijk bij zijn. Show was al uitverkocht, maar via de 'san francisco connection' hadden we een ereplaatsje op de gastenlijst en konden zo toch nog naar binnen.

De laatste keer dat ik de B's had gezien was in 2002, in Central Park in New York. Ze speelde op Summerfest, voor zo'n 6000 mensen en het zag er allemaal nogal gekunsteld uit. Tijdens de soundcheck klonken de vocalen perfect, alleen was het jammer dat nog niemand z'n mond open deed.

Nu, in Paradiso, was het wederom een gedeeltelijk playback (of althans, meezing-) show, maar wat een energie en was een lol lijken ze er nog in te hebben! The B-52's is een van die bands die teveel goede nummers hebben om ze allemaal tijdens een concert te spelen - we misten dus "Dance This Mess around" en "Good Stuff", maar kregen wel verassende versies van "Mesopotamia" (toch nog wel mijn persoonelijke favoriet), "Strobe Light" en "Party Out of Bounds". Toegiften waren zoals gewoonlijk "Planet Claire" en "Rock Lobster", waarbij alles weer net een tikkie sneller en beter klonk dan tijdens vorige tournees.

The B-52's hebben een nieuwe plaat uit, "Funplex", die precies zo klinkt als al hun vorige platen - tijdens een van de nummers van "Funplex" het volgende filmpje geschoten:

Kaaskeek

2008-07-08T00:41:00.004+02:00

Cheesecake. Jarenlang heb ik het niet durven bestellen, want taart van kaas, dat moet wel smerig zijn. Tot ik ooit eens ergens backstage een stuk anonieme taart weg had gewerkt en achteraf hoorde dat dat nou cheesecake was.
Het aardige van cheesecake is dat er vrijwel geen cheese aan te pas komt. Hoogstens wat roomkaas voor het romige effect, maar voor de rest is het eigenlijk gewoon stevige kwarktaart. Sindsdien mijn favoriete dessert op America trips.

Pas deze trip viel mijn ook op The Cheesecake Factory - een restaurant keten gebouwd rondom het cheesecake concept. Meer smaken en variaties dan dat er, laten we zeggen, kleuren m&ms bestaan. Voorafgaand aan een homp cheesecake kun je ook nog een maaltijd bestellen. Mega-huge-sized uiteraard, waardoor je na een bescheiden hoofdgerecht al niet eens meer aan je cheesecake toekomt. Dat overkwam me gisteren, dus vandaag heb ik het slimmer aangepakt - een klein frans ontbijtje in de vroege morgen, voor de rest mezelf hongerig gelopen in de immens grote Miami Zoo en alleen maar water gedronken.

Ik ben er klaar voor - kom maar op met die Orange Chicken, Chai Tea Latte en Godiva Chocolate Cheescake!

Stinkende Geitenhuid

2008-07-06T03:41:00.002+02:00

Al vanaf het eerste ritje in onze huurauto hier op de Bahama's hebben we gezellige, melige Bahamese schreeuw radio aan staan. Verschil tussen de nummers is er eigenlijk niet, alle liedjes hebben een snelle soca beat, staccato gitaarrifjes en Caribische zang/rap met zwaar "Garoote Wasjes Kolijne Wasjes" accent.

Na vanavond eerst te zijn getrakteerd op "Proud to be a Bahamian" (het is immers volgende week onafhankelijkheidsdag hier en het feest begint al een week van te voren) volgde de ongetwijfeld grote hit "Stinky goatskin". Zoals alle liedjes een vrolijk deuntje met een schreeuwende Bahamees eroverheen die zich in dit geval beklaagd over de stinkende geitenhuid die z'n buurvrouw heeft buiten gehangen en dat iedereen die langsloopt z'n neus dichtknijpt. Stinky stinky goatskin. Drie minuten lang.

Nog afgezien van het feit dat een dergelijke tekst in Nederland onder het mom van 'diep grievend voor de moslim medemens' direct geboycot zou worden, lijkt het me onwaarschijnlijk dat in Nederland dergelijke ongecompliceerde muziek ooit nog de radio gaat halen... verder dan infantiele proza van de heren Bauer en Borsato komt de Nederlandse radio over het algemeen niet en de rest wordt afgedaan als "carnavalsmuziek" en alleen al daarom niet gedraaid.

En toch... er is hoop voor "Stinky Goatskin". Nog niet eens zo haal lang geleden heeft een Bahamese band het zelfs in Nederland tot de top 10 geschopt... en ook die plaat zal geen Edison voor de meest diepzinnige tekst verdienen: Bahamen's "Who let the Dogs Out?"

Mmmm

2008-07-05T05:38:00.000+02:00

Even de foto's van New York teruggekeken. Wat is het meest blijven hangen? De toch nog steeds erg imposante wolkenkrabbers? De efficientie van het taxisysteem? De totale chaos op de straten? Nee - midden op Time Square, zo'n beetje de duurste grond ter wereld om een winkel op de huren, is een drie verdiepingen hoge M&M winkel verrezen. M&M knuffels, -mokken, -foto's, -T-shirts, -poppetjes, - vrijheidsbeeldjes en natuurlijk M&M's zelf. Het "unieke" aan de winkel is dat er -exclusief- M&M's in kleuren te krijgen zijn die elders niet bestaan.

Op de bovenste van de drie verdiepingen kun je zelf M&M's tappen in de meest uiteenlopende kleuren en vanuit alle hoeken van de US komen mensen dit dus ook doen. Op de bovenste verdieping, zodat je eerst langs alle andere M&M-meuk moet om zelf M&M's in "exclusive, M&M-store only, colors" te kunnen kopen.

Dus heb je ooit de onbedwingbare behoefte aan zwarte, roze, paarse of lila M&M's: reis af naar Time Square, New York, en leef je uit.

En mocht je het je nog afvragen: ja, ze smaken allemaal precies hetzelfde.

Francey Action Figure

2008-06-29T15:38:00.004+02:00

Francey Action Figure - limited collectors edition!

Oftewel: ik heb een bovenhelft van een Devo jumpsuit te pakken gekregen! Iedere avond worden ze on-stage kapot getrokken en de flarden het publiek in gegooid. Zo ook eergisteren tijdens het concert in Boston. Alleen hadden we voor de show de 'official Devo archivist' verteld over La La Land, onze wall of fame en dat zo'n pak daar toch wel erg leuk zou staan... Voordat de drummer de kans kreeg zijn pak door het hongerige publiek te laten verscheuren wierp de archivist zich tussen beide en redde het (zwaar gehavende, dat wel) bovendeel met de DEVO letters. Na afloop door de 5 Devo's laten signeren en zo het ultieme Devo souvenier buit gemaakt. Mission accomplished :-)

USA today

2008-06-29T15:13:00.001+02:00

Na een krap weekje USA is wel duidelijk dat ze hier toe zijn aan een nieuwe president. Iedereen in het meer geciviliceerde deel is voor Obama, maar Red Neck Country (alles tussen de west- en oostkust) is groot en daar zou het zomaar kunnen dat ze kiezen voor het doorzetten van de Bush-methode. Want McCain is niet zwart. Het wordt nog spannend in november.

Je zou verwachten dat de Amerikanen Bush en z'n boevenclub vooral het voeren van een zinloze oorlog en het in scene zetten van 9/11 aanrekenen, maar het meest getroffen voelen ze zich door de benzineprijs.

Kostte een gallon of gas twee jaar geleden nog $2,60, vandaag kost diezelfde gallon $ 4,36. Bij ieder ritje wordt serieus de afweging gemaakt of het nog wel "betaalbaar" is - rijden we naar de videotheek of kijken we toch maar CNN-HD vanavond? (op giga- energievretende plasma TV, uiteraard).

Ik ben eens gaan rekenen... Een gallon kost $4,36, wat gelijk staat aan EUR 2,78. Een gallon is 3,79 liter. Oftewel, in de VS kost een liter benzine EUR 0,73. Juist: drie-en-zeventig-eurocent-per-liter. Minder dan de helft van de prijs aan de Nederlandse pomp.

Later vandaag vliegen we naar de Bahama's en volgende week doen we nog 5 dagen Miami. Dat wordt lekker auto's huren, heel veel tanken en bij de kassa lachend afrekenen :-)

Genius of Love

2008-06-28T16:55:00.001+02:00

Tom Tom Club in een leeg en veraten zwembad midden in Brooklyn, NY. Dat was twee dagen geleden en iemand heeft er een filmpje van op YouTube gezet. Zo was het dus:

Heen en terug

2008-06-28T09:49:00.001+02:00

Grotere kaart weergeven

Drie uurtjes rijden... Doe je dat vanuit Den Haag zit je zo'n beetje twee landen verderop in Parijs, hier brengt het je van Boston, Massachussettes naar Fairfield, Connecticut. Een miniatuur ritje voor Amerikaanse begrippen. Vanmiddag zijn we er even heen gereden, daarna show met Tom Tom Club en wederom Devo (daarover morgen meer!) en ik was zo tof om aan te bieden na de show wel even terug te rijden. Om middernacht vertrokken en om 3 uur 's ochtens 'thuis'.

Komt op zich wel mooi uit, want om 4am (da's 10 uur Nederlandse tijd) gaat de voorverkoop van Amy MacDonald Paradiso van start, dus dat kan ik nog net ff meepakken voordat ik eindelijk m'n bed in kan.

Nederland wordt wakker

2008-06-27T17:18:00.001+02:00

Nee maar, ook in Nederland blijkt diefstal bij nader inzien dan toch strafbaar te zijn: linkje naar nu.nl.

Are We Not Men?

2008-06-27T07:27:00.000+02:00

Devo. Voor het laatst in Nederland in 1990, ter promotie van hun laatste album "Smooth Noodle Maps". Ik kon niet - examens de volgende dag. Nu, hoofdact op een minifestival in Brooklyn. Tom Tom Club er voor, Dan Deacon daar weer voor. Show precies zoals te verwachten en zoals wel vaker met 'oude' bands blijken ze meer bekende songs te hebben dan ik van te voren kon bedenken. Hun briljante eerste album "Q: Are we not Men? A: We are Devo!" (hoe verzin je zo'n titel?) is een klassieker, opgenomen in de Dusseldorfse studio van Connie Plank (Kraftwerk, DAF) onder bezielende leiding van Brian Eno. Alles wat ze daarna ooit opgenomen hebben is niet zo boeiend, alhoewel wel succesvoller ("Girl U Want" en "Whip it" waren in de US grote hits).

En ze kwamen allemaal voorbij, inclusief ongeveer de helft van die eerste plaat - inclusief de legendarische cover van "(I can't get me no) Satisfaction". Objectief gezien is Devo niets meer dan vijf dikke vijftigers in gele jumpsuits met rode bloempotten op hun hoofd, maar als ze dan "Mongoloid" of "Uncontrollable Urge" staan te doen is het toch wel erg leuk.

Morgen nogmaals de Tom Tom Club/Devo dubbelbill, dan in Boston. Eens kijken of we zo'n Devo-jumpsuit kunnen aftroggelen en laten signeren. Of anders zo'n bloempot.

Boring

2008-06-25T08:47:00.000+02:00

Pierces: super cool! Tikkie anders dan in de "Boring" clip (zie vorige post), maar met 5 extra muzikanten erbij een complete band met errug leuke nummers en spontane act. Kan er eindeloos over gaan zitten tikken, maar iemand heeft een alleraardigst filmpje geschoten van een nieuw nummer gisteravond, dus daar gaat-ie dan:

Welcome to Libery City

2008-06-24T02:44:00.001+02:00

De taxirit vanaf het vliegveld door Broker naar Algonquin is langer dan de vorige keer dat ik Liberty City bezocht. Ik reed toen zelf en durfde net even iets meer risico te nemen dan de taxichauffeur die ik vandaag getroffen heb. De LCPD post op Times Square staat er nog precies zoals ik me herinner, al zijn de letters wel verandert in NYPD... raar. De heli-haven is er nog en alle troep op straat is ook nog steeds niet opgeruimd. Een aantal slim opgestelde containers waar je lekker hard overheen kon rijden zijn verdwenen en het valt me op hoe weinig duiven er eigenlijk over zijn in de stad.

Ik moet me beheersen om de taxichauffeur niet uit z'n wagen te trekken. Of uit de rijdende taxi te springen om een langsrijdende little red Croquette van de huidige eigenaar over te nemen. Op de hoek staat een politiewagen, dus ik besluit het maar niet te doen. Even stoppen bij een straatventer voor een hotdog. $5, geen geld eigenlijk met de koers van tegenwoordig. Er is wel wat meer verkeer bijgekomen, maar voor de rest is alles nog zoals ik me herinner.

De telefoon gaat. M'n Jamaicaanse vriend of ik zin heb met hem naar een show te gaan.

Morgenavond dus naar The Pierces met Mystic Bowie.

Funk Smurf

2008-06-23T04:39:00.000+02:00

Het idee was om vroeg naar het hotel bij Heathrow Airport te gaan zodat we zondagochtend uitgeslapen om 9:30 naar New York zouden kunnen vertrekken. Maar ja, als dan blijkt dat George Clinton en z'n hele entourage (P-funk/Funkadelic/Parliament) voor 's avonds op Meltdown gepland staan en je hangt met een "i'm with yesterdays band" blik rond bij de organisatie heb je voor het weet passen op zak en zit je 's avonds wederom in de Festival Hall je trommelvliezen zeer ongelukkig te maken.

Maar ja, George Clinton... De man zal tegen de 70 lopen en is toch wel een legende a la een James Brown of een Johnny Cash, met dat verschil dat ' ie nog leeft. En dat is toch de beste staat om zo iemand dan in te zien. George Clinton heeft een band van een mannetje en vrouwtje of vijftien (inclusief een enorme funkneger in een luier) en aan de akoestiek van de zaal is in de afgelopen 24 uur niets verbeterd. Wel heeft iemand in een Spinal Tap moment kans gezien het volume op 11 te draaien, dus de show -die naar verluid ruim twee-en-een-half-uur gaat duren- doet bij voorbaat al zeer aan de oren.

Na een introotje van de band van ruim een uur (!) komt George dan eindelijk op. Dik ingepakt in een blauw ski-jack met kapuchon, blijkt er dan toch een Funk-Smurf te bestaan. De ovatie is overweldigend. George doet niets meer dan het podium opschuifelen en krijgt daar tien minuten applaus voor. Vervolgens doet hij z'n kapuchon naar beneden, wat nog eens tien minuten applaus oplevert. Dit gaat een lange avond worden.

We zitten het niet uit - de oorpijn neemt ondraaglijke vormen uit, we moeten nog naar Heathrow en George Clinton is gechecked: hij leeft, gromt, schuifelt en funk'd. Hij heeft vijf gitaristen die liefst tegelijkertijd solo's spelen en iedereen draagt harige en/of fluoriserende pakken. Bijzonder, dat dan weer wel.

Bedenk me achteraf nog dat George Clinton net zo goed Bill Bush had kunnen heten.

Meltdown

2008-06-21T18:41:00.000+02:00

Het Meltdown festival in London wordt ieder jaar samengesteld door een of meerdere muzikanten met een zekere smaak. Dit jaar zijn de heren van Massive Attack aan de beurt en onder hun favoriete acts bevind zich ook Tom Tom Club. Na een paar jaar niet gespeeld te hebben was het even wakker schrikken, maar ze zijn er weer. Na een try-out show in de U.S. eerder deze week speelt Tom Tom Club vandaag in de Royal Festival Hall op de Southbank, vlak naast the London Eye (een rondje in dit immense reuzenrad duurt 3 kwartier, dus voor de snelheidsbeleving hoef je het niet te doen...)

Naast Tom Tom Club speelt ook Gang of Four vanavond - behalve dat ook zij in de eighties platen maakte en een stoere dame als bassist hebben, kan ik me geen enkele overeenkomst bedenken die het laten spelen van beide bands op dezelfde avond logisch maakt.

Na een ellelange soundcheck (alles gaat stuk) te hebben uitgezeten en backstage voer (bord vaag spul met bakje donkergele drab) genuttigd te hebben is het showtime : een doffe brij aan herrie waarin zich ergens de muziek schuil houd galmt door de immense hal. Hard werken voor de soundguy, die het nog enigzins beluisterbaar de zaal in weet te slingeren, maar wat is dit zonde... Prut-akoustiek en een soundsystem wat qua power niet boven de gemiddelde ghetto-blaster uitkomt. Alle details verdwijnen in de brij, maar er wordt toch vrolijk gedanst en zoals gebruikelijk in zalen-met-stoelen-voor-iedereen is de ene helft van het publiek gaan staan en zit de andere helft zich te ergeren omdat het uitzicht op het podium ze ontnomen wordt door de dansers.

Bij Gang of Four wordt het geluid iets beter, maar dat zal ermee te maken hebben dat het niet meer is dat felle drums en wat jengelende gitaren. Zelden zo'n oninteressante band zich door zo'n saaie set heen zien ploegen. Tegen het eind wordt nog een magnetron ter tonele gereden, die vervolgens met een honkbalknuppel in elkaar gemept wordt. En zo is er zowaar nog iets gebeurd.

Na de afterparty waar voornamelijk te donkere en onopzettelijk kunstzinnig bewogen kiekjes gemaakt konden worden terug naar het hotel waar nog een bescheiden afterparty wordt gehouden. Rock 'n' roll baby...

Hysteria!!

2008-06-19T23:58:00.000+02:00

Mark Stewart & the Maffia dan eindelijk in het Paard van Troje. Na eerder uitgesteld te zijn geweest 'omdat de plaat nog niet af was'. Verhuisd van de grote naar de kleine zaal, maar die was dan wel goed gevuld. The Maffia zelfs beter dan hoe ze in m'n geheugen waren opgeslagen. Keith LeBlanc is nog altijd een levende drumcomputer, Doug Wimbish lijkt geen dag ouder te zijn geworden (en zeult nog steeds meer effect pedalen voor z'n bass mee dan een beetje wereldreiziger aan bagage meeneemt), Adrian Sherwood als vanouds met glimmend hoofd achter de mengtafel en Skip MacDonald als bezeten gitarist die een blues randje aan de snoeiharde beats toevoegd. Little Axe polootje aan.

En dan Mark Stewart - in het wild nog robuuster dan z'n stem doet vermoeden. Qua postuur een kruising tussen Henry Rollins en de GVR. Paar nummers van het nieuw album "Edit", de rest allemaal uit de gloriedagen van On-U sound en Mute. "As the Veneer of Democracy Starts to Fade" en "Hysteria" zijn hoogtepunten, net als de verrassende versies van Popgroup klassiekers als "Thief of Fire" en "We Are All Prostitudes". Wat een verademing om weer eens echte rasmuzikanten aan het werk te zien en in uber-state-of-coolness uit hun dak te zien gaan.

Na afloop dan eindelijk de handtekeningen gescoord waar ik destijds nooit aan toe ben gekomen - On-U sound in the area!

U wilt een blog, u krijgt een blog

2008-06-18T18:44:00.000+02:00

Eerste posting, ruime dag voor vertrek. Morgen naar Mark Stewart & the Maffia. Al zeker 20 jaar niet meer gezien, sterker nog, helemaal nog nooit gezien, althans niet in de bezetting Mark Stewart & the Maffia. Wel alleen de maffia, maar die heette toen anders. Tackhead. Interfearence. On-U Sound system. Nou ja, die dus. Ben benieuwd.

Dan naar London - eerst etappe, Tom Tom Club live in the Royal Festival Hall. Klinkt tres tres chic. Behalve samen, gaan we ook met die twee van die OneTwo poster. Vorige maand hebben we ze in het Paard van Troje op laten treden (show van het jaar tot nu toe!) nu gaan we gezellig saampjes op stap, Tom Tom Club kijken.

Nou, valt nog best mee, zo'n blogje typen. Ben benieuwd hoelang we dit gaan volhouden...