Romy Haag a Go Go

Ieder jaar wordt er weer een heel circus opgetuigd rondom het fenomeen Top 2000. Via internet stemmen luisteraars van Radio 2 voor de beste platen uit een jaarje of 60 popgeschiedenis en na een heleboel spannend gedoe, aankondingen, voorspellingen en zinloze discussies staat aan het eind van de rit 'Bohemian Rhapsody' dan weer op nummer een. Alle 2000 platen worden tussen kerst en nieuwjaar gedraaid en sinds een aantal jaar maakt de NPS een serie TV programma's rondom de Top 2000. Vast item in iedere uitzending is een bezoekje aan aan artiest die de lijst gehaald heeft. Update gesprekje, hoe is het zo gekomen, hoe is het je vergaan.

Dit jaar is onder andere 'Wordy Rappinghood' van Tom Tom Club het zonnetje gezet. Camera ploeg op visite geweest bij Chris Frantz en Tina Weymouth van de Club en toen gevraagd werd naar live video beelden van hun novelty hit verwezen ze naar yours truly, want die woont toch in Nederland. En ik had inderdaad nog een VHS-je liggen met opnames van Tom Tom Club als openingsact voor Talking Heads op het Montreux Jazz Festival in 1982. Dingetje naar DVD over laten zetten (dank Lilian), opgestuurd en als dank een uitnodiging ontvangen om de opname van de bewuste uitzending featuring Tom Tom Club item bij te wonen.

Ik kwam aan een tafel te zitten met tegenover mij Romy Haag, voormalig nachtclub eigenaresse uit Berlijn, ex-vriendin van David Bowie en tegenwoordig wonder der plastisch chirurgie. De achternaam blijkt te slaan om haar (destijds zijn) geboorteplaats en ze mocht een half nummertje van Bowie zingen en deed dat zeker niet onverdienstelijk. Beetje Amanda Lear, vleugje Dietrich, flart Eartha Kitt en een op Patricia Paay geïnspireerd kapsel.

Een bijzonder mens met een mooi verhaal. Het mooiste moment was het popquizje halverwege het programma: Een Blijkbaar Bekende Nederlander (voetbalmeisje, werd mij later ingefluisterd) kon een foto van The Supremes niet als zodanig identificeren, waarop mevrouw Haag hevig nee-schuddend hardop zat te mompelen dat dit een schandalige vertoning was. En gelijk had ze! Romy had aan de bar moeten zitten om de kleuterfotos van Springsteen, Beyonce en Cobain te identificeren, om aan een ander tafeltje haar eigen favoriet voor de nummer 1 positie toe te lichten (ik gok "Follow Me"?), Leo Blokhuis z'n Ramses Shaffy singeltje in tweeën te breken, Mathijs van Nieuwkerk vol op z'n snuit te zoenen en tot slot, op de bar, de complete Top 2000 te coveren zoals alleen zij kan. Te beginnen met 'Sweet Dreams':



De bewuste uitzending wordt 30 december uitgezonden.

Merrill Nisker herontdekt

Eind jaren '80 maakt de Canadese zangeres Merrill Nisker deel uit van het folk rock trio Mermaid Cafe. Vaste speelplek van Mermaid Cafe is de Cabana Room in het Spadina Hotel in Toronto. Van de band is destijds alleen een mini-album met zeven tracks op cassette (!) uitgekomen (wegens onverkrijgbaarheid hier te downloaden. Zelf noemen ze hun muziek 'homemade acoustic pizza', refererend aan de verschillende toppings die de drie aan de muziek toevoegen, maar iedere andere typering die op een akoestisch folk bandje kan slaan volstaat. Hier een item voor TV met wat live en interview footage en hier een bootleg van een optreden.

Mermaid Cafe houd er na een paar jaar mee op en Nisker vormt de band Fancypants Hoodlum om zich heen. Muzikaal gezien een grote stap in een andere riching - experimentele rock met een neiging tot Britse jaren 80 chaotica a la The Slits en The New Age Steppers (eerste bandje van Neneh Cherry). Op het enige album wat de band uitbrengt is de bandnaam gedegradeerd tot album titel en staat Merrills naam prominent op de (vage) hoes.

Het album bevat twaalf liedjes, waaronder een zeer goed geslaagde cover versie van Karl Douglas' "Kung-fu Fighting" (in de versie van Nisker meer "Kung-fu frightning"). Op de cd (vrijwel net zo onmogelijk te vinden als de Mermaid Cafe cassette) staan nog twee titelloze bonustracks, waarvan de eerste met 2 minuut 33 aan stilte ook geluidloos is. Hele plaat laagladen doe je hier en check dan bijvoorbeeld "Flexy Boy", "I want Something" en voornoemde "Kung-fu Fighting".

Na de switch van folk naar alt.indie.rock heeft Nisker het nog even geprobeerd met de band The Shit (waar geen releases van zijn) en is toen solo gegaan. Iets met een drummachine, hotpants en ranzige teksten:

Top 10 albums 2009

En daar gaat-ie dan, de Top 10 albums over 2009!



1. Asteroids Galaxy Tour: "Fruit".
Een album zonder inzakkers. De stem van zangeres mette. De live toeters. De aanstekelijke liedjes. De bandnaam. De hoes. De goede live show. Het iPod touch spotje. De bonus Marvin Gaye over op het eind. De non-Cd bonus track op het vinyl. En natuurlijk de single van het jaar, "The Golden Age". Een nummer 1 kiezen was zelden zo makkelijk.
Track to check: "The Golden Age".

2. The Dead Weather: "Horehound".
Debuut album van het groepje van een paar Raconteurs leden, zangeres Alison Mosshart (wel eens wat met The Kills gedaan) en Jack White (die van de gelijk-kleurige strepen) op drums. Het hakt, het schuurt en het blijft als een botte bijl in je voorhoofd hangen. Met Rorschach-test album cover.
Track to check: "Treat me like your Mother".

3. Mexican Institute of Sound: Soy Sauce
Belangrijkste exportproduct voor Mexico dit jaar was de tacohoest, waardoor dat ándere besmettelijke virus net iets minder aandacht kreeg... The Mexican Institute of Sound, band van EMI-Mexico boss Camilo Lara, levert de ultieme cross-over plaat af, en krijgt het zelfs voor elkaar een leuke versie van "Bittersweet Symphony" op te nemen!
Track to check: "Cumbia" (live).

4. Lydia Lunch & Big Sexy Noise: "Big Sexy Noise".
De altijd vrolijk geluimde Lydia Lunch bracht weer eens een album vol olijke deuntjes uit. Geen kwaadaardig luisterboek deze keer, maar een vuile rock schijf. "Kill Your Sons" (covertje van Lou Reed), "That Smell" en "Your love Don't Pay my Rent" zijn zo maar wat voorbeeldjes uit het liederlijke universum van mevrouw Lunch. Lydia live zien helpt trouwens wel het album te waarderen...
Track to check: "Your love don't pay my Rent" (live in Rotterdam, ik sta ergens rechtsonder in beeld de hals van een gitaar te ontwijken).

5. Cornershop: "Judy Sucks a lemon for Breakfast"
Tjinder en zijn slumdog millionaires zijn weer terug. Geen hits van het kaliber 'Brimful of Asha' deze keer, wel een geinige Bob Dylan cover ("Mighty Quinn") en rariteiten zoals alleen Cornershop ze maakt. Indian flavour sir, special price my friend, just for you!
Track to check: "Soul School".

6. The Editors: "In this Light and on This Evening".
De Depeche Mode plaat waar Depeche Mode nooit aan toegekomen is. "Papillon" deed als single het voorwerk en de rest van het album is ook zeer de moeite waard. Jammer dat ze door voorgaande albums al zo groot zijn geworden dat ze niet in gezellig half lege zaaltjes te zien zijn...
Track to check: "Papillon"

7. Lady Gaga: "The Fame"
Po-po-po-pokerface. pa-pa-paparazzi. ma-ma-ma-maaaah. Tekstuele hoogstandjes in overvloed op The Fame, maar vooral ook aanstekelijke liedjes in over-the-top producties waar de vonken vanaf vliegen. En zojuist is de "Fame Monster" edition met nog eens 8 bonus tracks uitgekomen, waaronder instant-hit-voor-2010 "Teeth".
Track to check: Poker face (in de Cartman/GaGa/Christopher Walken mash-up).

8. Datarock: "Red"
Music for Nerds, twee-punt-nul. Liedjes over file-sharing, het nut van internet en natuurlijk "True Stories", wat helemaal opgebouwd is uit titels van Talking Heads songs. De band zelf doet door de spacesuits, hoekige beats en rare onderwerpen stevig aan Devo denken...
Track to check: Give it up.

9. Mando Diao: "Give me Fire"
"Dance with Somebody" betekende de doorbraak voor het Scandinavische Mando Diao. De single blijkt ook gelijk het sterkste nummer op de plaat, maar al met al heeft "Give me Fire" het toch een aantal maanden op de ipod/phone volgehouden. En best mooie hoes ook.
track to check: "Dance with Somebody"

10. Bollock Brothers: "Last Will and Testimony".
Novelty record van het jaar. Het rammelt, de eindmix klopt niet, sommige tracks zijn covers-van-covers-van-covers, er staan vervelende live opnames tussendoor... en toch één van de charmantste albums van het jaar. Het hoeft allemaal niet perfect geproduceerd te zijn om aanstekelijk te klinken. Invloeden uit alle hoeken (van Clash via Vive la fete tot Gainsbourg) en eigenlijk één grote puinhoop. Maar oh, wat leuk om halverwege "Cyberoid Polaroid" een stukje Rod Stewart voorbij te horen komen.
Track to check: "Cyberoid Polaroid" (in, heel toepasselijk, een nogal beroerd opgenomen live versie).

Bless those Living Colours

9 december als inval fotograaf naar Living Colour geweest. Ooit alle cds van in huis, daarna min of meer vergeten. De band rond zanger Vernon Reid, gitarist Corey Glover en drummer Will Cahoun leek te zijn ingehaald door de bands die ze zelf inspireerde. Maar ze zijn er weer. Of nog steeds. Met een nieuw album wat ik niet ken en met Doug Wimbish, die in 1992 eens de plaats van de bassist innam en sindsdien vaste inhuur kracht van de band is.

Een drummer, een gitarist, een zanger en een bassist. Hoe standaard kan de bezetting van je bandje zijn? Het is hoofdstuk 1 in het grote "mijn eerste bandje" boek. Maar Living Colour weet het concept uit te bouwen naar een onvoorstelbaar muzikaal spektakel. De tientallen jaren ervaring van de bandleden die volledig leven voor de muziek spreekt uit iedere snaaraanslag, trommelram en strot uithaal.



Ruim twee-en-een-half uur lang mocht ik aan de voeten van Doug Wimbish staan. Inmiddels 53 jaar oud, maar energieker dan ooit. De man van de basloopjes op "The Message" en "White Lines" van Grandmaster Flash, de bass-wizard van On-U Sound en eigenaar van een ongelofelijke collectie effect pedalen. Een paar rake klappen op zwarte doosjes en hij speelt gitaar-, drum, of blafsolo's op de slechts vijf snaren die hem ter beschikking staan.

Waar bij andere bandjes voor alle leden netjes solootjes in de set worden ingebouwd om naast de zanger ook de andere leden even in het zonnetje te zetten, neemt het fenomeen solo bij Living Colour een andere wending. Het zijn complete sub-optredens. Met name de bijna 20 minuten durende set van drummer Cahoun is mindblowing. In totaal komen vier verschillende tracks voorbij, waarvoor de sample pads op beestachtige wijze worden mishandeld. Het gaat hard en het gaat snel. En op het eind nog even in het donker, met lichtgevende drumstokken.

Wimbish' solo speelt zich af tussen het publiek; hij staat er, ramt, beukt, plukt en doet in z'n eentje waar een gemiddeld bandje vier man en twee eeuwen muziekles voor nodig heeft.

Naast bijna alle Living Colour hits ("Cult of Personality", "Glamour Boys") ook een paar verrassende covers ("In Bloom", "Hound Dog") met als hoogtepunt "Bless Those", een total vergeten liedje van beat-poetress Little Annie van haar totaal vergeten album "Short and Sweet". Nu gezongen door Wimbish, die destijds op het origineel al de bass masseerde.

En oh ja, "Love Rears its Ugly Head", de grootste hit van Living Colour, waren ze vergeten op de setlist te zetten in Zoetermeer. Ik had hem niet eens gemist.

Rot toch op met die camera!

Van de week nog maar eens naar een optreden van Asteroids Galaxy Tour geweest. Eerder in een volgepakte Sugarfactory in Amsterdam gezien en nu off-randstad in Den Bosch in de W2. Het publiek had zich gezellig gelijkmatig over de zaal verdeeld (en weigerde zich, ondanks smeekbeden van zangeres Mette, naar voren te bewegen) dus de fotografen zagen hun kans schoon eens even wat plaatjes te schieten.

Nu loop ik tegenwoordig ook soms met een camera rond bij concerten als er wat te recenseren valt, maar probeer me daarbij zo onopvallend mogelijk te gedragen. De camera is namelijk mijn vrijkaartje en het publiek heeft netjes betaald. Oftewel, als je gaat fotograferen bij een concert: bereid je voor, wees zo onopvallend mogelijk en doe je ding niet te lang.

Met verbazing heb ik de fotografen in W2 gevolgd. Vijf stuks, de hele avond lang. Er was geen (op)houden aan. Vanuit iedere hoek zijn alle bandleden vastgelegd. Non-stop. En dat terwijl er geen kledingwissel of decorstuk aan te pas kwam. Dus in wat verschilt de foto van het openingsnummer van een foto tijdens de toegift? En hoeveel foto's heeft een mens nodig?

Gewapend met een battery-pack van het formaat forse broodtrommel en een rugzak waar je in 80 dagen de wereld mee rond kunt, had de meest opvallende/irritante fotograaf zich al bij het voorprogramma onsterfelijk belachelijk gemaakt. Wijdbeens voor het podium, om maar uit een zo laag mogelijke positie tegen het knullige voorprogramma op te kunnen kijken had het mannetje zich een weg gebaand tussen het betalende publiek door. Nu zijn voorprogramma's natuurlijk in het leven geroepen om fotografen de kans te geven even wat test-kiekjes te maken, een lichtmeting te doen, instellingen te kiezen en te testen of je met je groothoek lens nog een aardige beeldverhouding kunt vastleggen, maar na een paar minuten weet je het wel, toch?

Zo niet deze pro - na het voorprogramma moesten battery pack en SD-kaarten al verwisseld worden en met het heen-en-weer geren voor het podum had 'ie het al snel voor elkaar dat het complete publiek op een halve meter afstand van het podium bleef staan om maar voldoende ruimte voor onze adhd-fotograaf vrij te houden en niet constant aan de kant geduwd te worden.

Heel af en toe verdween hij even naar de zijkant - snel door de gemaakte beelden flippen. Een paniekerige blik in zijn ogen: de tweede trompetist, in de close-up van links: daar trilde nog een neushaar! Hup, weer terug naar voren en proberen het shot opnieuw te maken. Het hele concert bezien door de zoeker van een camera - en het mooiste van alles: de beste momenten heeft 'ie gemist. Mette die met haar eigen mini-cameraatje een foto van het publiek maakt, de verliefde blik van de bassist, het in de saxofoon legen van een flesje water door de gitarist. De fotograaf heeft het allemaal gemist, te druk met het maken van de technisch perfecte maar volslagen zielloze foto van een moment waarop niets gebeurde.

Lijstjes...

Het is weer december, tijd voor lijstjes. En dit jaar kunnen de lijstjes freaks helemaal hun lol op, want behalve beste, slechtste, nieuwste en mooiste van het jaar kunnen ook nog eens extra lange lijstjes gemaakt worden over de afgelopen tien jaar... En terwijl ik er nog steeds niet uit ben over het nou 'de jaren nul' heet wat we achter ons laten of toch 'de jaren 2000', worden overal al doordachte decennium lijstjes gepost. Alsof een jaar terug in herinnering halen al niet moeilijk genoeg is. Eerst maar eens buurten bij de buren:

Zowel NME als Oor zetten "Is this it?" van The Strokes op nummer 1 in de lijst met beste platen van de afgelopen tien jaar. NME zet MGMT's "Oracular Spectacular" op nummer 100, Oor houd de complete lijst angstvallig geheim op internet en drukt deze alleen af in de papieren versie (hallo? 2009!)

Pitchfork houd het op Radiohead's "Kid A" (bah, pretentieuze keuze), terwijl Uncut op het White Stripes album "White Blood cells" uitkomt als record of the decade.

Ik vermoed dat ik ergens in de buurt van LCD Soundsystem, The Knife of toch ook The White Stripes ga uitkomen. Die eerste Ladytron was toch ook wel heel goed. En Teaches of Peaches... en The Ting Ting's... Of misschien kom ik er wel helemaal niet uit. Eerst maar eens diep nadenken over de lijst van 2009. Stay tuned :-)