Op een recente trip naar Japan herleefde oude tijden - al decennia lang niet meer zoveel platenzaken bij elkaar gezien, en van uitsterven lijkt geen sprake te zijn. Wereldwijd zijn alle Tower Records en HMV's uit het straatbeeld verdwenen, maar in Japan staan beide ketens nog fier overeind en kom je ze in iedere stad tegen.
En zoals gebruikelijk met de grote ketens zwermen de kleine onafhankelijke platenzaken er omheen (weet je nog, dat steegje achter de Virin Megastore in London waar Sister Ray zat?). Met name de wijk Shibuya in Tokyo is vergeven van de platenwinkels - tientallen in een handje vol steegjes. Ieder met een eigen specialisme en eigen uitdagingen. Want ga maar eens op zoek naar een artiest als een winkel heeft besloten alle bordjes met namen enkel in Japanse karakters weer te geven.
Het vinden van de winkels is ook een feest. Hoe vooruitstrevend de Japanners ook mogen zijn, het is nooit in ze opgenomen om het fenomeen straatnamen, laat staan huisnummers, in te voeren. Zo beschrijft een (nogal achterhaalde) site een route langs een aantal platenzaken in Shinjuku (ook leuke wijk) aan de hand van een aantal foto's en beschrijvingen. "Achter dit gebouw met het Canon reclamebord zie je een stalen trap en op de tweede verdieping aan het eind van de gang rechts zit..." (Mocht je op deze routebeschrijving stuitten: het Canon billboard is inmiddels verdwenen).
Het beste is maar op zoek te gaan naar de ketens en dan te gaan ronddolen. Je mist waarschijnlijk de winkeltjes die zich op de 8e verdieping van een woonflat bevinden (en zich alleen bij de deur met een Japans naambordje kenbaar maken), maar het schijnt dat de meeste Tokyoinezen ze zelf ook niet kunnen vinden. Mis in ieder geval niet Manhatten Records, DiskUnion (meerdere filialen in Tokyo) en Recofan, misschien wel de beste van allemaal: een onvoorstelbaar grote collectie J-pop (alleen al een feest om door de bizarre hoesjes te bladeren), heel veel (2e hands en nieuw) vinyl (Japanse uitgaves van westerse albums met obi-stripjes voor rond de 8 euro per stuk) en vrijwel alles wat op CD in welk genre dan ook te krijgen is. Paden tussen de bakken zijn op Japanners afgestemd, dus je beweegt je zijdelings schuifelend langs de eindeloze rekken en blijft constant met je rugzak overal achter haken, maar dat heeft ook zo z'n charme.
