19 nov. 2008

Nikita

Ik weet nog dat ik Hey Nikita voor het eerst zag. Meisje-met-gitaar-en-drumster in een hoekje in een fijn rookvrij (ja, toen al) cafe in Den Haag. Het zal tijdens het Langweiligkeit festival geweest zijn, moet haast wel. Publiek bestond uit vrienden en bekenden en toevallige passanten. Een klein gezelschap, maar laaiend enthousiast. Dat eerste nummer: lang intro, 1 coupletje en toen dat abrupte einde. Stop. Wat een opbouw, wat een durf.

Bleek achteraf de soundcheck te zijn, maar who cared? De set zal een half uur geduurd hebben - geen titel onthouden, maar wat fris en leuk en origineel! En ook wel fijn om bij een festival als dit eens wat anders te zien dan zwetende krakerstypes die voorovergebogen over een mengpaneel de schuiven verroesten met afdruipend zweet.



De doorbraak volgde vrij snel hierna - en ik betrap mij er nog vaak op tijdens feestjes te verhalen over Toen Die Keer in November in September met 40 man; "Ik ken Hey Nikita nog uit haar begindagen als model voor een bevriend kledingmerk" - doet het altijd goed; alsof je verteld bij Prince in het Paard van Troje geweest te zijn of bij de Stones in het Kurhaus.

En ach, de rest is history. Hey Nikita, vernoemd naar het liedje waarbij in de clip fotomodel Anya Major moest doorgaan voor een jongetje met een bontmuts (en Elton John maar beweren dat 'ie niet wist dat Nikita toch echt alleen een jongensnaam is...) - waar heeft ze ondertussen nog niet gespeeld ? Fans all over the world en headliner op ieder festival.

En toen kwam ik opeens dit tegen in de ouwe YouTube archieven: Hey Nikita, way back, live in dat cafe in Den Haag... "with eyes that looked like ice on fire", zoals Elton zou zeggen...