Al vanaf het eerste ritje in onze huurauto hier op de Bahama's hebben we gezellige, melige Bahamese schreeuw radio aan staan. Verschil tussen de nummers is er eigenlijk niet, alle liedjes hebben een snelle soca beat, staccato gitaarrifjes en Caribische zang/rap met zwaar "Garoote Wasjes Kolijne Wasjes" accent.
Na vanavond eerst te zijn getrakteerd op "Proud to be a Bahamian" (het is immers volgende week onafhankelijkheidsdag hier en het feest begint al een week van te voren) volgde de ongetwijfeld grote hit "Stinky goatskin". Zoals alle liedjes een vrolijk deuntje met een schreeuwende Bahamees eroverheen die zich in dit geval beklaagd over de stinkende geitenhuid die z'n buurvrouw heeft buiten gehangen en dat iedereen die langsloopt z'n neus dichtknijpt. Stinky stinky goatskin. Drie minuten lang.
Nog afgezien van het feit dat een dergelijke tekst in Nederland onder het mom van 'diep grievend voor de moslim medemens' direct geboycot zou worden, lijkt het me onwaarschijnlijk dat in Nederland dergelijke ongecompliceerde muziek ooit nog de radio gaat halen... verder dan infantiele proza van de heren Bauer en Borsato komt de Nederlandse radio over het algemeen niet en de rest wordt afgedaan als "carnavalsmuziek" en alleen al daarom niet gedraaid.
En toch... er is hoop voor "Stinky Goatskin". Nog niet eens zo haal lang geleden heeft een Bahamese band het zelfs in Nederland tot de top 10 geschopt... en ook die plaat zal geen Edison voor de meest diepzinnige tekst verdienen: Bahamen's "Who let the Dogs Out?"
